ดสุ่ยเย่ว์อยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก ในเมืองสือฝั่งหากไม่นับช่างแกะสลักของทางการแล้ว ก็มีเพียงช่างแกะสลักอยู่สามท่าน”
“หยกของทางการเป็นของคนในราชวงศ์เท่านั้น ดังนั้นสินค้าส่วนใหญ่ของที่นี่จึงถูกแกะสลักโดยคนธรรมดา เนื้อหยกย่อมแย่กว่าของทางการ มีขนาดเล็กกว่าของทางการ แน่นอนว่าต้องเป็นเช่นนั้น แต่หยกที่นี่ก็ยังดีกว่าที่อื่น และยังแกะสลักได้อย่างโดดเด่นด้วย ปิ่นปักผมบนศีรษะของท่านแม่นั้น…ถูกแกะสลักโดยอาจารย์หลิวแห่งตงเจี่ยใช่หรือไม่ มีเพียงเขาเท่านั้นที่แกะสลักนางฟ้าตัวเล็กๆ เช่นนี้”
“…” หลูซื่ออ้าปากค้าง ใบหน้าแดงก่ำจากความละอาย
“พี่หญิง นี่เป็นของธรรมดา ที่มีขายอยู่ในเมืองหลวงจริงๆ เจ้าค่ะ” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยขึ้นมาทันที
“โอ้?” เซี่ยเฉียวยิ้มเย็นชา เอ่ยเนิบช้า “ลองถามใครสักคนดูเถิด แล้วเจ้าจะรู้ว่าภาพนี้ถูกวาดใหม่โดยอาจารย์อวิ๋นเวยเมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว รวดเร็วเหลือเกิน ไม่นานก็ไปถึงเมืองหลวงแล้ว แต่ว่า น้องสาวยังไม่เคยไปเมืองหลวงไม่ใช่หรือ”
“อาจารย์อวิ๋นเวย?!” เผยหว่านเย่ว์ตกตะลึง
ลวดลายของปิ่นปักผมนี้ อาจารย์อวิ๋นเวยเป็นผู้วาดหรือ!
แม้บ้านเกิดของนางอยู่ห่างไกลจากที่นี่ แต่นางเคยได้ยินชื่ออาจารย์อวิ๋นเวย!
ภาพวาดของเขาถูกลอกเลียนแบบอย่างแพร่หลาย
เมื่อคิดดูให้ดีแล้ว อาจารย์อวิ๋นเวยคงจะเป็นชาวอวิ๋นจิงอย่างแน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
หลูซื่อเคยได้ยินชื่อเสียงของอาจารย์อวิ๋นเวยเช่นกัน จ
