ึงตกตะลึงอย่างมาก “อาจารย์อวิ๋นเวยจะมาวาดปิ่นปักผมนี้ได้อย่างไร”
“น่าเบื่อจริงๆ” เซี่ยเฉียวพึมพำ
หลูซื่อไม่เข้าใจคำพูดของเซี่ยเฉียว
“ถ้าอย่างนั้นปิ่นปักผมของข้า…” ดวงตาของหลูซื่อเป็นประกาย วาดโดยอาจารย์อวิ๋นเวยหรือ นางไม่ได้เข้าใจผิดไปใช่ไหม
“ท่านแม่ช่างจินตนาการได้ยอดเยี่ยม แค่คิดก็ไม่เปลืองเงินอะไร แล้วแต่ท่านแม่เถิดเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยกลั้วหัวเราะไปพลาง
เมื่อนางพูดเช่นนี้ หลูซื่อก็เบิกตากว้าง
นี่นางกำลังล้อข้าเล่นอยู่หรือ
“ไม่ใช่ว่าเจ้าบอก…” หลูซื่อรู้สึกกังวล
เผยหว่านเย่ว์นึกขึ้นได้ จึงรีบเอ่ยทันที “ท่านแม่ ลวดลายที่อาจารย์อวิ๋นเวยวาดคงถูกลอกเลียนแบบไปทั่ว ข้าเกรงว่าปิ่นปักผมชิ้นนี้จะถูกทำเลียนแบบขึ้นโดยผู้อื่น”
