เซี่ยเฉียวคิดว่าหลูซื่อและลูกสาวคงตกใจเมื่อเห็นชายตัวใหญ่หลายคนอยู่ด้วย ดังนั้นนางจึงขอลงที่ทางเข้าเมือง
“รีบไปขอให้แม่นางเซี่ยชี้แนะเร็วเข้า!” องครักษ์โจวผลักฉินจื้อให้ตามไป
ฉินจื้อตัวแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ ก้าวไปอย่างไม่แน่ใจ “แต่นางเป็นหญิงสาว…ก็แค่เรื่องเพ้อเจ้อเท่านั้น”
องครักษ์โจวมองอย่างเหลืออด “ถ้าไม่จริง คุณชายจะเชิญนางขึ้นรถม้าทำไม ที่ข้าอธิบายมาตลอดทางยังไม่เข้าใจอีกหรือ ศักดิ์ศรีสำคัญก็จริง แต่ชีวิตย่อมสำคัญกว่า อีกอย่างหญิงสาวผู้นี้เพิ่งช่วยชีวิตพวกเราไว้ น่าอายตรงไหนที่จะขอให้นางช่วย”
เจ้าเด็กนี่ช่างหน้าบางเหลือเกิน!
