อาไว้แน่น นำเท้าข้างหนึ่งแนบอยู่กับตะกร้าไม้ไผ่ของตนเอง
เช่นนั้นจึงคล้ายกับหญิงจากตระกูลที่ดีพบกับอันธพาล
“ไม่ได้หรือ” เสียงสั่นเครือ คิ้วตกลง เอ่ยช้าๆ
จ้าวเสวียนจิ่งใช้ชีวิตสูงส่งมาโดยตลอด เขาย่อมไม่เคยนั่งรถม้าคันเดียวกันกับสัตว์
หากเขาไม่พยักหน้า เขาก็จะกลายเป็นคนไม่หนักแน่น มองไก่ตัวใหญ่อยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ได้”
มุมปากเซี่ยเฉียวยกขึ้นเล็กน้อย ยกมือขึ้นลูบขนไก่ตัวใหญ่จนเรียบ
“แม่นางเซี่ยเรียนมาจากที่ใดหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยถามขึ้น ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วจึงเสริมอีกว่า “แล้วอาจารย์เป็นใคร”
“ข้าอยู่ในวัดสุ่ยเย่ว์มาตั้งแต่เด็กแล้ว และป่วยมาตลอด ข้ามองเห็นโชคร้ายได้บ้าง แต่ไม่น่าพูดถึงหรอก หากกล่าวได้ถูกต้อง คงเป็นเรื่องบังเอิญแล้ว” หาได้ยากที่เซี่ยเฉียวจะถ่อมตัวเช่นนี้
