รบกวน พักผ่อนให้มากๆ หากดูแลอย่างดีก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างปกติ”
แน่นอนว่าหากไม่ได้รับการดูแลอย่างดี เมื่อพอมีแรงก็ย่อมต้องหาทางหนีไป
เมื่อหมอบอกไว้เช่นนี้ องครักษ์โจวจึงไม่กล้าใช้เสียงดังอีก
“ข้า…เชิญคุณชายมาได้ไหมขอรับ” องครักษ์โจวลังเลเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามขึ้น
เซี่ยเฉียวไม่ได้เอ่ยตอบ สีหน้าซีดเซียวคล้ายคนใกล้ตาย
องครักษ์โจวรู้สึกเหมือนกำลังเหยียบปุยเมฆอยู่
ถึงเมื่อวานเขาจะไม่เชื่อนางก็จริง แต่มาวันนี้ก็ระมัดระวังคำพูดมาก ปัญหาคือนางไม่พูดจาตอบโต้สักคำ ทำให้กังวลว่านางจะเป็นอะไรไป
ทันใดนั้นจ้าวเสวียนจิ่งก็เข้ามา องครักษ์โจวรีบรายงาน
“หมอมาตรวจดูแล้ว นางป่วยหนักจริงๆ ตอนที่นางไอออกมา ข้าน้อยกังวลว่าจะกระทบกระเทือนร่างกายของนางเหลือเกิน แล้วนางก็เดินไม่ไหวแล้วด้วย คุณชายคิดเห็น…ว่าควรจัดการอย่างไรดีขอรับ” องครักษ์โจวรู้สึกปวดหัวขึ้นมา
