ตอนที่ 10 นำตัวนางส่งให้ทางการ
นางเม้มปาก สีหน้าอึดอัดคับข้องใจ แม้จะไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ก็ตาม
นางทั้งน่าสงสารและดูโง่เขลา ชายร่างใหญ่มองหน้ากันไปมา รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนท่าทางเย้ยหยันจะหายไป
“ทำนายสามคน ยังเหลืออีกสอง” เซี่ยเฉียวสงบอารมณ์ของตนเอง กล่าวอีกครั้ง
จ้าวเสวียนจิ่งคิดว่าหญิงผู้นี้น่าสนใจ ยิ่งทำตัวน่าสงสารยิ่งน่าสนใจ
โดยที่ไม่มีใครคาดคิด เขาผลักหัวหน้าองครักษ์ออกไปให้พ้นทาง
ทำนายเป็นคนต่อไป
“ท่านมีฮ่องเต้ช่วยเหลือเกื้อกูล เพียงแต่หนทางอาจไม่สว่างสดใส ดูเลือนรางอยู่บ้าง แต่ว่าไข่มุกที่ขมุกขมัวอาจส่องแสงเจิดจ้าในสักวันหนึ่ง” เซี่ยเฉียวกล่าวอย่างเรียบง่าย
มองครู่เดียวก็รู้ว่าเขาไม่เคยกังวลเรื่องปากท้อง ทั้งร่ำรวยและฉลาดมีไหวพริบดี
เมื่อเซี่ยเฉียวพูดจบ หัวหน้าองครักษ์ก็หันไปมองจ้าวเสวียนจิ่งทันที
จ้าวเสวียนจิ่งรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“เรื่องสุดท้าย ข้าจะทำนายว่าพวกท่านจะเดินทางได้ราบรื่นดีหรือไม่” เซี่ยเฉียวกล่าว
พูดจบ เซี่ยเฉียวก็เอากระดองเต่าและเหรียญทองแดงออกมา และมีเสียงของกระทบกันดัง แกร๊งๆๆ พึมพำคำทำนายออกมา
การพึมพำเช่นนี้ดูจะช่วยให้น่าเชื่อถือ
“คงเกินกว่าที่ท่านจะเข้าใจได้” จากนั้นไม่นาน เซี่ยเฉียวก็เก็บของแล้วเอ่ยว่า “ท่านไม่ควรออกจากป่าในยามซื่อ[1]ของวันพรุ่งนี้ มิฉะนั้นท่านและคนของท่านจะมีอันตราย”
ดวงตาของจ้าวเสวียนจิ่งจมลึก ไม่รู้อาจเดาความคิดของเขาได้
