าวเสวียนจิ่งไม่สนใจว่านางจะพูดจาไร้สาระหรือไม่ก็ตาม
แต่เซี่ยเฉียวยังเด็ก ไม่อาจปล่อยไปได้ หลังจากส่งนางให้ทางการพรุ่งนี้แล้ว นางคงได้รับบทเรียน ยอมรับความจริงว่าภายในป่าอันตรายเพียงใด นางควรรู้สึกดีที่ได้เจอเขามากกว่าเจอ ‘เสือและหมาป่า’
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่าง พวกเขาก็เริ่มออกเดินทางแล้ว
เซี่ยเฉียวไม่ได้ห้ามปรามอะไร
ชีวิตและความตายของผู้อื่น นางคงไม่สามารถพุ่งตัวไปหาคุณชายสูงศักดิ์ผู้นั้นแล้วจับขาเขาเอาไว้ ห้ามไม่ให้เขาไปได้
เดิมป่านี้มีอาณาเขตกว้างใหญ่ แต่หลังจากขุดพบหยกแล้วจึงหายไปหลายส่วน มีเพียงบริเวณนี้เท่านั้นที่ยังมีทัศนียภาพที่ดีอยู่ พอผ่านตรงนี้ไปแล้ว…ก็จะพบแค่เพียงภูเขาหัวโล้นเท่านั้น
หากพวกเขาจะตรงต่อไป ก็ต้องก้าวข้ามทุ่งรกร้างด้านหน้าเสียก่อน
มีหญ้าแห้งอยู่ประปราย บนพื้นเต็มไปด้วยเศษดินเศษหิน ขึ้นเนินหนึ่งและลงอีกเนินหนึ่ง สลับกันไปราวกับคลื่น ถึงแม้จะไม่ได้คดเคี้ยว แต่ก็คงเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย
[1] ยามซื่อ ช่วงเวลา 10.00-12.00 น. หรือช่วงเวลาใกล้เที่ยง
