ล้ายจะผิดปกติบางอย่าง
เซี่ยเฉียวมองดูอยู่ครู่ใหญ่ อีกฝ่ายยังคงสงบนิ่ง นางจึงสำรวจใบหน้าของเขาอย่างถี่ถ้วน
เขามักถูกเฝ้ามองจนรู้สึกรำคาญอยู่บ่อยๆ แต่เมื่อหญิงผู้นี้มองมา ไม่รู้ทำไมเขากลับรู้สึกว่านางไม่ได้กำลังมองเขา แต่ว่า…
คล้ายกับกำลังอ่านหนังสือหรือดูภาพวาดอยู่
ไร้ซึ่งอากัปกิริยาอาการใดๆ เลยทำให้เขาไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดอะไร
เซี่ยเฉียวถอนสายตาจากเขา ก้มศีรษะลงเล็กน้อย กลับไปมีท่าทีเหมือนเดิม
“หากอยากเห็นลูกแกะของข้าก็ย่อมได้ แต่เมื่อเปิดห่อผ้าออก จะได้กลิ่นที่ไม่น่าพิสมัย ท่านจะต้องช่วยกลบดินให้ข้าด้วย มิฉะนั้นอาจพบกับเรื่องเลวร้ายได้เจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวเลิกคิ้ว น้ำเสียงราบเรียบ ราวกับไม่ใส่ใจ
พวกเขาอยู่กันตั้งมากมายเช่นนี้ หากพวกเขาต้องการจะดู นางจะทำอะไรได้
เพียงแต่ว่าผีตนนี้นับว่าเจ้าอารมณ์ทีเดียว
