ข้าไม่ขออะไรอีกแล้ว…”
“ถึงเจ้าจะไม่ขอ ข้าก็ต้องทำอยู่ดี” เซี่ยเฉียวหัวเราะเล็กน้อย
“…” ผีงุนงงจนลืมทั้งความเศร้าและความโกรธไป
“ที่นั่นเป็นฮวงซุ้ยที่ดีมากทีเดียว มีต้นไม้เยอะ พืชพันธุ์เขียวชอุ่ม ภูเขาหนานซานยังติดกับภูเขาอวี้ม่ายด้วย ทั้งยังมีน้ำจากภูเขาเป่ยซานไหลลงมารวมกันที่นี่ รวมเป็นทะเลสาบสีหยก นับว่าเป็นสายน้ำที่งดงามทีเดียว แต่น่าเสียดายที่ภูเขาอวี้ม่ายถูกขุดจนโล้น เหลือหญ้าและต้นไม้น้อยไป มีความชุ่มชื้นอยู่บ้างเล็กน้อย แต่เมื่อผ่านไปนานๆ ก็จะอุดมสมบูรณ์ขึ้นตามกาลเวลาอยู่ดี อย่างไรเจ้าก็ตายไปแล้ว ยังมัวโกรธแค้นไปทำไม…” เซี่ยเฉียวถอนหายใจ
เพียงไม่กี่ปีก็ไม่นับว่าเป็นปัญหาอะไรหรอก แต่ถ้านานๆ เข้า เช่นนั้นก็จะทำให้เขาไปเกิดไม่ได้อีก
เซี่ยเฉียวไม่แน่ใจว่าควรทำอย่างไร
ตอนนี้พระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้ว นางไม่อยากนั่งยองๆ ขุดหลุมบนพื้นเพื่อหากระดูกต่อไปอย่างนี้เลย
แต่ถึงอยากจะหยุดก็ทำไม่ได้ นางต้องสั่งสมคุณธรรมให้มากๆ เข้าไว้
ไม่รู้ว่านางไม่ได้ดื่มซุปเหมิงโป ก่อนมาเกิดหรืออย่างไร หลังจากที่เกิดมา นางก็สามารถมองเห็นวิญญาณได้แล้ว
ที่ผ่านมาเมื่อเข้าใกล้พลังหยินเช่นนี้ นางจะป่วยหนัก ดังนั้นนางจึงอาศัยอยู่ในวัดตลอดมา
อาจารย์ของนางมีนามว่าโม่หลิงจื่อ เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งคนที่ 58 ของวัดสุ่ยเย่ว์ เพราะไม่ได้มีพรสวรรค์โดดเด่นจึงไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร แต่ก็นับว่าวัดสุ่ยเย่ว์ก่อตั้งมาเนิ่นนาน ทั้ง
