ตอนที่ 4 ตายอย่างไม่เป็นธรรม
เซี่ยเฉียวยกม่านในรถลากขึ้นเพื่อมองดูท้องฟ้าด้านนอก ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ข้าต้องจัดการบางอย่าง โปรดบอกฮูหยิน คืนนี้เราจะค้างคืนกันในป่าแห่งนี้” เซี่ยเฉียวเอ่ย
เมื่ออยู่นอกเมือง การตั้งกระโจมพักแรมข้างทางย่อมเป็นเรื่องปกติ
คนขับรถม้าหยุดรถ วิ่งไปที่รถด้านข้างที่เป็นของหลูซื่อทันที มีเสียงพูดคุยตอบโต้กันไปมาดังขึ้น
หลูซื่อสีหน้าไม่พอใจ “มีเรื่องใหญ่อะไร ต้องมาพักในป่าเช่นนี้ เห็นจะเกินไปแล้ว”
“เราต้องหยุดเดินทางหรือ ท่านแม่ ข้าได้ยินมาว่าเมืองนี้มีหินหยกอยู่มากมาย…สามารถซื้อหาอัญมณีพวกนั้นได้ที่ตลาดในเมืองเจ้าค่ะ ถ้าไปถึงเมืองเร็วๆ เราคงได้เลือกอัญมณีดีๆ ก่อน” เผยหว่านเย่ว์เอียงศีรษะถาม
นางทำเสียงออดอ้อน และทำตัวน่าเอ็นดูเป็นพิเศษ
หลูซื่อไม่ได้อยู่กับลูกสาวมานานหลายปีแล้ว ด้วยความอยากจะชดเชยให้จึงยอมตามใจนาง
“เอาตามที่คุณหนูใหญ่บอกแล้วกัน บอกนางด้วยว่าอย่าเที่ยวเล่นจนไม่รู้ความล่ะ หากต้องหยุดรถเพื่อเล่นสนุกอีก เช่นนั้นคงต้องให้นางเดินทางกลับเมืองหลวงเพียงลำพังแล้ว” หลูซื่อออกคำสั่งอย่างเฉียบขาด
ถึงจะไม่ใช่มารดาแท้ๆ แต่นางก็คือคนที่เซี่ยหนิวซานแต่งงานใหม่ด้วยอย่างเอิกเกริก
นับว่ามีคุณสมบัติเพียงพอจะสั่งสอนลูกสาวของเขาได้
คนขับรถถ่ายทอดคำพูดของหลูซื่อ หลังจากเซี่ยเฉียวได้ยินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและส่ายหัว
“ต้าสยง[1]ไปกันเถิด” เซี่ยเฉียวพูดกับไก่ตัวใหญ่ของนาง
หลัง
