จากพูดจบ นางก็แบกตะกร้าไม้ไผ่อันหนักอึ้งขึ้นมาแล้วกระโดดลงจากรถไป “ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็ไปกับฮูหยินเถิด ข้าจะกลับไปพบกับพวกนางอีกครั้งพรุ่งนี้เช้า”
ก่อนหน้านี้ แม้ไม่ได้มองดูใบหน้าของหลูซื่อเต็มสายตา เพียงแค่มองแบบผ่านๆ ไป
ถึงอย่างนั้นก็เห็นชัดเจนว่าหน้าของนางหมองคล้ำ ผิวหยาบกร้าน ดวงตาไร้ประกาย ปลายจมูกพุ่งออกไป ไร้ซึ่งราศีของความร่ำรวย จะมีปัญหาเกี่ยวกับทรัพย์สินอยู่บ้างเล็กน้อย
นางให้หยุดอยู่ที่แห่งนี้ ที่ที่มีน้ำและป่าไม้อุดมสมบูรณ์ที่สุดแล้วหากเทียบกับบริเวณโดยรอบ เต็มไปด้วยปราณอันบริสุทธิ์และชุ่มชื้น เมื่อได้พักค้างคืนจะทำให้ปลอดโปร่ง ปัญหาเกี่ยวกับทรัพย์สินก็จะดีขึ้นเอง
แม้ว่าจะบอกกล่าวไปชัดเจนเพียงใด ผู้ที่ไม่เชื่อย่อมไม่เชื่อต่อไปอยู่วันยังค่ำ
รวมถึง… เซี่ยเฉียวหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางคิดคำนวณในใจ
การเดินทางจากไปของหลูซื่อครั้งนี้จะทำให้สูญทรัพย์สินเงินทองด้วย กลายเป็นเช่นนั้นไป
คนขับรถชะงักไปครู่หนึ่ง มองขบวนรถที่ยังคงมุ่งหน้าต่อไป ก่อนจะนึกถึงคำพูดที่ฮูหยินเพิ่งกล่าวออกมา คงไม่ง่ายนักหากเขาจะอยู่อารักขาคุณหนูใหญ่ต่อ
โดยเฉพาะในยามที่เซี่ยเฉียวสะพายตะกร้าไม้ไผ่ใส่หลัง แล้วเดินลึกเข้าไปในป่าเช่นนี้
นางมีรูปร่างผอมบาง ส่งเสียงไอค่อกแค่กเป็นครั้งคราว ตะกร้าไม้ไผ่ดูราวกับกำลังบดขยี้กระดูกสันหลังของนางอยู่
มีไก่ตัวใหญ่เดินตามนางไปด้วย เป็นภาพที่ประหลาดและดูลึกลับทีเดียว
เซี่ยเฉียวเดิ
