ตอนที่ 1 เทพแห่งโชคลาภจากไปแล้ว
ณ หุบเขาอวิ้นจิง วัดสุ่ยเย่ว์
อากาศอันร้อนอบอ้าวแผ่กระจายมาไม่ถึงที่นี่ มีเพียงสายลมเย็นสบายพัดผ่านไปทั่วทั้งวัดเล็กๆ
เสาต้นใหญ่อยู่ด้านข้างที่นั่งทรงกลม บนที่นั่งปรากฏหญิงสาวงดงามนั่งอยู่
นางสวมชุดนักบวช เอนร่างพิงเสาเล็กน้อย ในมือถือพัดขนนกที่ดูสะดุดตา มือเรียวขาวสะบัดแกว่งพัดไปมา
กระดิ่งใบเล็กประดับอยู่บนข้อมือ จึงมีเสียงดังขึ้นมาเป็นระยะตามจังหวะการเคลื่อนไหวของนาง
ผมยาวสลวยส่วนหนึ่งถูกม้วนขึ้นเป็นวงกลมไว้บนศีรษะ ปักด้วยปิ่นปักผมไม้ ส่วนผมสีดำที่เหลืออยู่ยาวสยายคลุมไหล่ลงมา ในดวงตารียาวปรากฏแววเฉื่อยชา
“เฮ้อ!” ผู้เฒ่าที่อยู่ตรงหน้าถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า
“เวลาเพียงสั้นๆ เช่นนี้ ท่านกลับถอนหายใจไปมาเป็นสิบครั้งแล้ว” เซี่ยเฉียวหยุดมือข้างที่พัด ก่อนจะใช้มืออีกข้างลูบขนนุ่มบนพัดเบาๆ “หากไม่อยากให้ข้าไป ท่านก็ไปบอกอะไรเสี่ยวถงสักหน่อยเถิด พวกเขาคงไม่จับข้ามัดแล้วพาไปหรอก”
“คนอย่างเจ้าจะไปเข้าใจอะไร” นักบวชเฒ่ากลอกตาอย่างไม่พอใจ
“หลายปีมานี้ กว่าจะทำให้เจ้ากลายเป็นครึ่งเซียนได้ไม่ง่ายเลย เจ้าเอ่ยเช่นนี้กำลังกายและกำลังสมองข้าคงไร้ประโยชน์เสียแล้ว หากมีคนรู้เข้าจะยังมีใครบริจาคเงินเข้าวัดอีกหรือ” เซี่ยเฉียวค่อยๆ ขมวดคิ้ว ทว่ากลับยกยิ้มมุมปากขึ้นด้วยพร้อมๆ กัน
“ข้าไม่เคยทำเช่นนี้ต่อหน้าใคร” นักบวชเฒ่าพูดเสียงแหบต่ำคล้ายจะร้องไห้
เซี่ยเฉียวไอออกม
