นกันใหม่ ๆ หวานชื่นราวกับน ้าผึ้งพระจันทร์เมื่ออยู่กันตามล าพังเขาโอบเอวของเฮ่อจือหร่าน สองสามีภรรยายืนมองกลุ่มคนรุ่นหลังในสวนดอกไม้เงียบ ๆ
“หร่านหร่าน จู้เอ๋อร์โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว อีกทั้งนิสัยของเขายังมั่นคงกว่าพ่อของเขาเสียอีก สติปัญญาก็เหนือกว่าข้า…”“ท่านคิดจะท าอะไร?” เฮ่อจือหร่านเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงแทรกถาม“ข้า… ข้ารู้สึกว่าการเป็นอ๋องตะวันตกมาสิบกว่าปีนี้เพียงพอแล้ว”“แต่ลูกชายเรายังเล็ก ท่านจะใจร้ายท าได้อย่างไร”“อายุสิบหกปีไม่ใช่เด็กแล้ว ตอนข้าอายุสิบหก ข้าก็น าทัพออกรบแล้ว”“ท่านเป็นพ่อแบบนี้ได้อย่างไร?”“หร่านหร่าน ข้าอยากพาเจ้าไปท่องเที่ยวให้ทั่วในยามที่ยังหนุ่ม”“อืม…เช่นนั้นจะไปท่องเที่ยวทั่วทั้งสี่ทะเลเลยหรือไม่?”สิ่งนี้สามารถเป็นไปได้นะ…จบบริบูรณ์!
