์เขาชื่นชอบทุกสิ่งทุกอย่างของซีเป่ยมาก โดยเฉพาะวิถีชีวิตอันเรียบง่ายและอบอุ่นอันน่าหลงใหลของคนสกุลโม่ ขณะเดียวกัน ในใจก็รู้ดีว่า แผ่นดินต้าซุ่นนั้นกว้างใหญ่ไพศาล ประชาชนมากมาย การจะพัฒนาให้เป็นเหมือนซีเป่ยย่อมเป็นไปไม่ได้แต่เขาก็ไม่ได้ลืมเจตนารมณ์ แม้ว่าจะไม่สามารถสร้างต้าซุ่นให้อุดมสมบูรณ์เหมือนซีเป่ยได้ แต่เขาก็จะต้องท าให้ประชาชนอยู่อย่างไม่ขาดแคลนให้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีความคิดใหม่ คือหลังจากที่เขาเลี้ยงดูบุตรชายที่เหมาะสมจะให้ขึ้นครองราชย์แล้ว เขาจะมาใช้ชีวิตบั้นปลายที่ซีเป่ยซีเป่ยมีสหายที่ดีของเขา อีกทั้งยังมีพี่ชายคนรองของเขา และที่ส าคัญยังมีชีวิตอันเรียบง่ายซึ่งเขาใฝ่ฝันมาโดยตลอดน่าเสียดายที่ครั้งหนึ่งเขาเคยมีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่นับตั้งแต่ได้รู้ถึงชาติก าเนิดของตนเอง ก็ตั้งปณิธานจะขึ้นสู่ต าแหน่งนี้ ยามนี้เมื่อได้ขึ้นสู่จุดสูงสุด เขายิ่งตระหนักชัดเจนว่าอะไรคือความโดดเดี่ยวอ้างว้างกล่าวได้ว่าชีวิตเช่นนี้เป็นสิ่งที่หนานอวี่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
แต่เขาก็ไม่ได้เสียใจ บัดนี้เมื่อได้เห็นผลงานที่ตนสร้างมาตลอดหกปีนับแต่ครองราชย์ ก็นับเป็นการปลอบประโลมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้วสามเดือนต่อมาหนานอวี่ให้คนมาส่งโอรสทั้งสี่คนของเขาตามที่สัญญาไว้โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านรับผิดชอบดูแลจริงจัง ในเมื่อหนานอวี่ต้องการให้เหล่าองค์ชายน้อยเติบโตในสภาพแวดล้อมที่สะอาดบริสุทธิ์เหมือนเด็ก ๆ สกุ
