ตนให้ผู้อื่นเมื่อสองสามีภรรยาคิดเช่นนี้ โม่จิ่วเยี่ยจึงถามออกมาเช่นกัน
“ท่านจะส่งองค์ชายน้อยมาซีเป่ยเช่นนี้ ไม่คิดกังวลอะไรเลยหรือ?”หนานอวี่เข้าใจดีว่าความกังวลที่โม่จิ่วเยี่ยกล่าวถึงนั้นคืออะไร“หากข้าไม่สามารถไว้วางใจคุณชายเก้าได้ เช่นนั้นข้าคงไม่สามารถหาผู้ใดที่ไว้ใจได้ในโลกนี้ได้แล้ว”ที่จริงแล้วหนานอวี่ก าลังคิดการณ์ไกล เพราะเขาเข้าใจนิสัยของสกุลโม่ดี เขาไม่เคยสงสัยเลยว่าอีกฝ่ายจะท าสิ่งใดที่เป็นการทรยศต่อราชวงศ์ต้าซุ่น ด้านหนึ่งเป็นเพราะเขาต้องการให้เหล่าองค์ชายน้อยได้สัมผัสบรรยากาศของคนสกุลโม่ แต่อีกด้านเขาก็ยังมีความปรารถนาส่วนตัว คือหวังว่าบุตรชายของตนจะสามารถสร้างมิตรภาพกับเด็ก ๆ ของสกุลโม่ตั้งแต่ยังเยาว์ในอนาคต ไม่ว่าจะเป็นใครในพวกเขาที่ได้สืบทอดบัลลังก์ พี่น้องสกุลโม่ก็จะกลายเป็นก าลังส าคัญให้แน่นอนว่าประเด็นนี้โม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านก็สามารถคาดเดาได้ ทว่ามันเป็นเรื่องของเด็กรุ่นหลัง พวกเขาจะเลือกเส้นทางแบบไหนในอนาคต พ่อแม่ก็ไม่อาจแทรกแซงได้มากเกินไปด้วยเหตุนี้ สองสามีภรรยาจึงไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้“หากนายท่านสามมีความตั้งใจเช่นนั้น พวกข้าสามีภรรยาย่อมไม่คัดค้าน”
อย่างไรเสียโม่จิ่วเยี่ยก็เป็นคนเช่นนี้ หากปฏิบัติกับเขาด้วยความจริงใจ เขาก็จะตอบแทนด้วยความจริงใจเช่นกัน…หนานอวี่พักอยู่ที่สกุลโม่เป็นเวลาเจ็ดวัน เมื่อถึงเวลาจากลาหัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ
