อเกิดมาเป็นเชื้อพระวงศ์ การที่พี่น้องจะแย่งชิงต าแหน่งอ านาจกันเป็นเรื่องที่พบเห็นได้บ่อยมากแต่นี่กลับเป็นสิ่งที่หนานอวี่ไม่ต้องการให้เกิดขึ้น เพื่อเป้าหมายนี้เขาจะสละเวลามาสั่งสอนบรรดาบุตรชายด้วยตนเองแต่เมื่อเด็กเหล่านี้อยู่ต่อหน้าเขา พวกเขายังสามารถแสร้งท าทีได้ แต่เบื้องหลังกลับส่งคนไปสืบข่าวซึ่งเป็นอีกภาพที่ต่างออกไปดังนั้น เมื่อเห็นเด็ก ๆ สกุลโม่แต่ละคนมีท่าทางสุภาพอ่อนโยนหนานอวี่จะไม่อิจฉาได้อย่างไรเล่า?
ในใจของเขาพลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา“คุณชายเก้า ตอนนี้ข้ามีบุตรชายสี่คน หากข้าจะส่งพวกเขามาให้ท่านสั่งสอน ไม่ทราบว่าท่านจะคิดเห็นเช่นไร?”หนานอวี่ไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงหวังว่าบุตรชายของตนจะสามารถเข้าใจความรักในครอบครัวและความอ่อนน้อมถ่อมตนเหมือนกับเด็กสกุลโม่ได้ มีแค่วิธีนี้เท่านั้น พวกเขาจึงจะไม่ฆ่าฟันกันเองเพื่อชิงบัลลังก์ในอนาคตสิ่งนี้ท าให้ทั้งโม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านรู้สึกประหลาดใจมาก ถึงโม่จิ่วเยี่ยอย่างไรก็มีสถานะเป็นอ๋องต่างสกุล มีดินแดนใต้ปกครองและกองทัพหากเป็นคนอื่น คงจะอยากให้พวกเขาส่งบุตรชายไปอยู่ที่เมืองหลวง แต่เขากลับท าตรงกันข้าม อยากจะส่งบุตรชายมาอยู่กับโม่จิ่วเยี่ยที่นี่แทนหนานอวี่ไว้วางใจพวกเขามากแค่ไหนกัน?โม่จิ่วเยี่ยไม่มีใจคิดทรยศ แต่ผู้อยู่ในต าแหน่งสูงส่งมักคิดมากทุกวันต้องคอยระแวดระวังเรื่องเช่นนี้ หากอีกฝ่ายส่งบุตรชายมาที่ซีเป่ยก็เท่ากับมอบจุดอ่อนของ
