ที่สุด ไม่ได้ส่งเข้าปากตัวเอง แต่กลับหันไปมอบให้หมิงจูต่อมา น้องชายน้องสาวก็เข้าแถวต่อกันอย่างเป็นระเบียบ โดยมีจู้เอ๋อร์แจกแอปเปิลให้พวกเขาคนละลูกจนสุดท้ายในตะกร้าเหลือแอปเปิลลูกที่เล็กที่สุด จู้เอ๋อร์จึงหยิบมันไปภาพของญาติพี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียวเช่นนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดาในสกุลโม่ แต่ส าหรับหนานอวี่แล้ว ราวกับว่าเขาได้เห็นปาฏิหาริย์“คุณชายเก้า เด็กพวกนี้เป็นลูกหลานของสกุลโม่ทั้งหมดหรือ?”“ส่วนใหญ่เป็นลูกหลานของสกุลโม่ แต่ยังมีลูกชายสองคนของพี่ชายภรรยาข้าด้วย พวกเขาเรียนหนังสือและฝึกวิชายุทธ์ด้วยกันทุกวัน” โม่จิ่วเยี่ยพูดด้วยท่าทางภาคภูมิใจ
เด็ก ๆ เหล่านี้เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก กฎระเบียบทั้งหมดล้วนถูกฮูหยินผู้เฒ่าสั่งสอน ฮูหยินผู้เฒ่าสอนพวกเขาทุกวันว่าคนในครอบครัวต้องถ่อมตนและมีน ้าใจ ร่วมแรงร่วมใจสามัคคีกลมเกลียวพวกเด็ก ๆ ก็ไม่ท าให้ผิดหวัง พวกเขาจดจ าค าสอนของท่านย่าไว้ในใจ แม้แต่เด็กที่ซุกซนที่สุดก็ไม่มีใครทะเลาะกับพี่น้องในบ้านเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆหนานอวี่รู้สึกอิจฉามาก เขาเคยได้ยินเหล่าขุนนางอาวุโสในเมืองหลวงพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน พี่น้องทั้งเก้าคนของสกุลโม่ ตั้งแต่เด็กก็รักใคร่ปรองดองกัน ไม่เคยมีการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นเพื่อผลประโยชน์เหมือนเหล่าคุณชายจากตระกูลอื่นเพียงเพราะได้ยินเรื่องราวเหล่านี้ เขาจึงหวังว่าเหล่าองค์ชายน้อยของตนจะสามารถเอาเป็นแบบอย่างได้ โดยเฉพาะเมื่
