่จู้เอ้อร์ยืนตัวตรง มือถือดาบยาวที่เหมาะกับรูปร่าง ใบหน้าเคร่งขรึมจ้องมองเด็กมากมายที่อยู่ด้านล่างเวที่“ยังมีใครท้าข้าประลองอีกหรือไม่?” แม้เสียงนั้นจะยังฟังดูเด็ก แต่น ้าเสียงกลับแฝงไว้ซึ่งความสง่างามอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้ที่มีอ านาจด้านล่างเวที่ เด็ก ๆ ราวยี่สิบกว่าคนต่างเงยหน้ามองขึ้นไปบนเวที่ดวงตาเต็มไปด้วยแววชื่นชมตอนนั้นเอง อวี่เอ๋อร์ก็ถือตะกร้าผลไม้เดินมาทางนี้“ซื่อจื่อ ท่านพาบรรดาคุณชายคุณหนูฝึกฝนมาตลอดทั้งบ่ายแล้ว มาทานผลไม้ดับกระหายสักหน่อยเถอะเจ้าค่ะ”
