สมรภูมิมืดสลัว ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายทัพใหญ่ของเก้าอาณาจักรหรือว่าทัพใหญ่แห่งราชวงศ์จิ่งต่างก็มีความสามารถในการมองเห็นต่ำเป็นที่สุด แต่พวกเขาก็ยังคงห้ำหั่นกันอย่างสุดกำลัง หลงลืมความหวาดกลัวเรื่องความเป็นตายไปสิ้น
เหล่าทหารวิญญาณในสนามรบช่างดูลึกลับและกลายเป็นฝันร้ายของเหล่าทหารเก้าอาณาจักร พวกเขาต้องขวัญผวาเมื่อพบว่าไม่อาจฆ่าทหารวิญญาณเหล่านี้ได้หมดสักที
ไอ้เจ้านักพรตปีศาจนั่นยังจะโปรยถั่วเสกทหารอีก!
วืด…
ลมวูบใหญ่พัดมาอีกครั้ง พัดฝุ่นดินในสนามรบให้จางหายไป ทุกคนสามารถมองเห็นสนามรบได้อย่างชัดเจน เหล่าพลทหารของเก้าอาณาจักรที่อยู่หน้าสุดยังคงต่อสู้เลือดอาบกายต่อไป ส่วนนายทหารในทัพที่อยู่ด้านหลังกลับต้องตื่นตกใจ
ทัพใหญ่ของเก้าอาณาจักรถูกฉีกขาดกลายเป็นแผ่นดินโลหิตผืนกว้างใหญ่น่าสยดสยองนัก กินพื้นที่เป็นรัศมีหลายสิบลี้น่าตกใจกลัวเป็นที่สุด ไอโลหิตฟุ้งกระจาย เลือดหลั่งเฉกเช่นสายธาร ซากศพจำนวนนับไม่ถ้วนนอนแผ่อยู่
ผืนแผ่นดินกว้างใหญ่เต็มไปด้วยความย่อยยับ ราวกับซากที่หลงเหลือหลังวันสิ้นโลก
“เป็นไปได้อย่างไร…”
“เขาไม่ใช่มนุษย์…เขาไม่ใช่มนุษย์…”
“ข้าไม่ได้ฝันอยู่หรอกกระมัง…แล้วจะต่อสู้เช่นใด..”
“เหตุใดจึงเป็นเช่น
