งอาหารนี่ใกล้จะถึงเวลาเที่ยงพอดี เป็นเวลาเหมาะจะทานอาหารแต่ร้านอาหารบนถนนการค้านั้นไม่ธรรมดา ทุกวันเมื่อถึงเวลาอาหารจะต้องแน่นขนัดแน่นอน โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านออกมาครั้งนี้โดยไม่ได้พาผู้ติดตามมาด้วย จึงไม่อาจส่งคนไปต่อแถวล่วงหน้าได้ทั้งยังออกค าสั่งห้ามอย่างเข้มงวดว่าห้ามผู้ใดใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวไปแทรกแซง แม้แต่ตัวเขาซึ่งเป็นอ๋องตะวันตกเองก็ไม่มีสิทธิ์ยกเว้นเห็นโม่จิ่วเยี่ยยังคงไม่ขยับ หนานอวี่จึงถามด้วยสีหน้างุนงง “เป็นอะไรไป? คุณชายเก้าไม่เต็มใจเลี้ยงอาหารข้าหรือ?”ขณะนั้นเองพี่แปดที่ก าลังพยุงภรรยาท้องโตของเขาเดินเข้ามาใกล้ ก็เห็นน้องเก้ากับน้องสะใภ้ทันที่
“น้องเก้า น้องสะใภ้เก้า พวกเจ้าก็อยู่ที่นี่เหมือนกันหรือ?”จากนั้นเขาก็มองไปทางหนานอวี่และผู้ติดตามของเขา “น้องเก้าคนผู้นี้คือ?”โม่ชูหานไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับหนานอวี่มาก่อน จึงไม่รู้ชัดถึงตัวตนของบุคคลตรงหน้า แต่เขาก็ไม่ใช่คนไร้ไหวพริบเสียทีเดียวแม้หนานอวี่จะยิ้มอ่อนโยน แต่ก็ไม่อาจเก็บซ่อนกลิ่นอายของผู้มีอ านาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขาได้ที่นี่คือถนนใหญ่ ไม่ต้องพูดถึงหนานอวี่ แม้แต่โม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านก็ก าลังพยายามปกปิดตัวตนสุดความสามารถ พวกเขาจึงไม่สะดวกจะเปิดเผยตัวตนของหนานอวี่“เป็นแขกผู้สูงศักดิ์ที่มาจากเมืองหลวง เรียกเขาว่านายท่านสามก็พอ”โม่ชูหานเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจรายละเอียดมาตลอด แม้จะเห็นว่าหนานอวี่มีท่าทางผิดจา
