เสนาบดีเฮ่อและภรรยาเองก็ได้ยินข่าวว่าเขากลับมาแล้ว แต่ทั้งสองรู้ดีว่าลูกเขยไม่ได้พบภรรยาและลูกน้อยมานาน พวกเขาจึงแกล้งอ้างว่าต้องไปท าธุระที่อื่น เพื่อไม่ให้คนอื่นต้องเสียเวลามาค านับทักทายพวกเขาแทนที่จะได้ไปอยู่กับภรรยาและลูกเฮ่อจือหร่านรู้ข่าวว่าโม่จิ่วเยี่ยกลับมาแล้ว แต่ตอนนี้นางไม่มีใครอยู่ข้างกาย เด็กน้อยทั้งสองคนก็สามารถเคลื่อนไหวไปมาได้แล้ว จึงปล่อยให้อยู่ตามล าพังไม่ได้ ดังนั้น แม้ว่านางจะร้อนใจอยากพบสามีก็ท าได้เพียงรอเขาเท่านั้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจากนอกประตู เฮ่อจือหร่านก็รีบเปิดประตูทันที่เมื่อเห็นภรรยาที่คิดถึงทั้งวันเย็น โม่จิ่วเยี่ยไม่สนใจอะไรอีก ก้าวเข้าไปดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดร่างกายของโม่จิ่วเยี่ยเย็นเฉียบ แต่เฮ่อจือหร่านไม่รู้สึกถึงมันเลยแม้แต่น้อย นางโอบรอบเอวของเขาด้วยวิธีเดียวกัน ทั้งสองกอดกันอยู่เช่นนั้นอยู่นาน จนกระทั่งเด็กน้อยบนเตียงส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาทั้งคู่จึงผละจากกันอย่างไม่เต็มใจโม่จิ่วเยี่ยจูงมือเฮ่อจือหร่านเดินไปที่ขอบเตียง เห็นลูกน้อยทั้งสองคนที่น่ารักตัวอ้วนท้วนและโตขึ้นมากก็ยิ้มกว้างด้วยความปลาบปลื้ม
ขณะเดียวกัน เจ้าตัวน้อยทั้งสองก็จ้องมองชายหนุ่มอย่างตั้งใจ“หมิงจู จู้เอ๋อร์ พ่อเอง พวกเจ้ายังจ าพ่อได้หรือไม่?”โม่จิ่วเยี่ยถูมือด้วยความประหม่า อยากจะเข้าไปอุ้มลูก แต่ก็กลัวว่าจะท าให้พวกเขารู้สึกเย็นไปด้วยด้วยเหตุนี้ โม่จิ่วเยี่ยจึงมีท่าทีล าบากใจ ไม
