่รู้จะก้าวไปหาหรือถอยกลับเฮ่อจือหร่านรีบก้าวเข้าไปถอดผ้าคลุมของเขาออกโม่จิ่วเยี่ยถือโอกาสนี้ถอดเกราะที่อยู่บนร่างกายออก สองเด็กน้อยไม่ร้องไห้ไม่อาละวาด แค่นั่งอยู่ตรงนั้นมองการสนทนาโต้ตอบกันระหว่างบิดามารดาโดยเฉพาะจู้เอ๋อร์ที่มองบิดาด้วยสายตาเทิดทูนสิ่งนี้ไม่อาจหลุดรอดสายตาของเฮ่อจือหร่านไปได้ หลังจากอยู่กับพวกเด็ก ๆ มานาน นางย่อมเข้าใจนิสัยของพวกเขาดีที่สุดจู้เอ๋อร์มีดวงตาคู่ใหญ่ที่สามารถบอกอารมณ์ได้ แม้เขาจะไม่เคยร้องไห้โวยวายเหมือนน้องสาว แต่เฮ่อจือหร่านสามารถตัดสินอารมณ์ของเขาได้จากแววตาแต่แววตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสของจู้เอ๋อร์ในวันนี้ เฮ่อจือหร่านเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกนางลองถามอย่างระแวดระวังว่า “จู้เอ๋อร์รู้สึกว่าท่านพ่อสง่างามมากใช่หรือไม่?”
“อา อา…” จู้เอ๋อร์ส่งเสียงเล็ก ๆ ที่คนนอกไม่อาจเข้าใจได้ออกมาเป็นชุด จากนั้นก็ยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันน ้านมสองซี่ที่เพิ่งขึ้น น่ารักจนท าให้ทุกคนใจละลายได้เลยทีเดียวจู้เอ๋อร์แสดงออกเช่นนี้นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่ลืมตาดูโลกเด็กคนนี้มีนิสัยเหมือนผู้ใหญ่ตั้งแต่เกิด บนใบหน้าแทบไม่เคยมีการแสดงออกทางสีหน้าหรือท่าทางใด ๆวันนี้เขาไม่เพียงส่งเสียงตอบรับค าถามของมารดา แต่ยังยิ้มกว้างอีกด้วยเฮ่อจือหร่านรีบอุ้มจู้เอ๋อร์ขึ้นมาหอมเบา ๆ“จู้เอ๋อร์ของแม่ฉลาดจริง ๆ รู้ว่าท่านพ่อเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ใช่หรือไม่?”จู้เอ๋อร์ยังคงยิ้มต่อไป สักพักก็มองมารดา
