ที่อุ้มเขาอยู่แล้วหันไปมองบิดา สุดท้ายก็อดใจไม่ไหว ยื่นมือน้อย ๆ ทั้งสองข้างไปทางโม่จิ่วเยี่ยโม่จิ่วเยี่ยรู้สึกตื่นเต้นดีใจมากเขาไม่เคยคิดว่าบุตรชายจะเทิดทูนตนเองถึงเพียงนี้ เขาจากบ้านไปหลายเดือน บุตรชายไม่เพียงไม่รู้สึกแปลกหน้า แต่กลับยังชื่นชมชายหนุ่มด้วย
เมื่อบุตรชายมอบความรักให้มากมายเช่นนี้ เขาจ าเป็นต้องรับมันไว้อย่างดีชายหนุ่มถอดชุดเกราะออก ร่างกายไม่เย็นอีก หลังจากแน่ใจว่าจะไม่ท าให้เด็กน้อยรู้สึกไม่สบายตัว จึงค่อย ๆ รับตัวจู้เอ๋อร์มาจากเฮ่อจือหร่านอย่างระมัดระวังทว่าเมื่ออุ้มจู้เอ๋อร์มา หมิงจูที่อยู่บนเตียงกลับเบะปากร้องไห้ ยังไม่พอ นางยังจ้องโม่จิ่วเยี่ยด้วยดวงตากลมโตที่เอ่อล้นไปด้วยน ้าตาอีก ท่าทางของนางช่างน่าสงสารเหลือเกินเฮ่อจือหร่านเข้าใจดีนางรีบก้าวเข้าไปอุ้มหมิงจูขึ้นมาปลอบโยนทันที่ “อย่าร้องไห้สิหมิงจู ท่านพ่อก็รักหมิงจูเช่นกัน อีกเดี๋ยวท่านพ่ออุ้มพี่ชายเจ้าแล้วก็จะอุ้มหมิงจูด้วย”เมื่อมองลูกสาวที่ร้องไห้น่าสงสารโม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกปวดใจยิ่งนักแต่เขาก็ไม่อยากปล่อยลูกชายลง สุดท้ายเขาจึงท าได้เพียงอุ้มจู้เอ๋อร์เอาไว้ด้วยมือข้างเดียว แล้วใช้มืออีกข้างอุ้มหมิงจูเสียงร้องไห้ของหมิงจูเป็นเพราะอิจฉาพี่ชายจริง ๆ บิดากลับมาแล้วไม่ได้อุ้มนางเป็นคนแรก ท าให้เด็กน้อยรู้สึกน้อยใจ
เมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดของบิดา หมิงจูก็หยุดร้องไห้ทันที่ แต่ดวงตากลมโตที่ยังคงมีน ้าตาอยู่นั้นยังคงบอ
