วเยี่ยคอยดูแลรักษาการณ์ชาวบ้านในซีเป่ยก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติการเปิดร้านของเขาไม่ได้รับผลกระทบจากสงครามเลย อีกทั้งร้านค้าของเขายังได้ขยายไปยังเมืองอื่น ๆ อีกด้วยเมื่อเรื่องการร่วมมือกับถังหมิงรุ่ยในการท าร้านหม้อไฟเสร็จสิ้นเฮ่อจือหร่านก็พัฒนาการค้าอื่น ๆ ต่อไป……วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็เข้าสู่เดือนสุดท้ายของปีบนถนนชนบทที่ทอดยาวเข้าสู่หมู่บ้านซีหลิ่ง โม่จิ่วเยี่ยน าขบวนคนควบม้ามุ่งหน้ากลับบ้าน ตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อนเขาได้รับค าสั่งจากหนานอวี่ให้จับกุมราชวงศ์และขุนนางทั้งหมดของหมานอี๋ และส่งตัวไปยังเมืองหลวง
ส่วนประชาชนที่เหลือยังคงให้ใช้ชีวิตตามปกติต่อไปขณะเดียวกัน ดินแดนอันกว้างใหญ่ของเผ่าหมานอี๋ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองของโม่จิ่วเยี่ยเขาท าตามที่เฮ่อจือหร่านบอก แจกจ่ายเสบียงอาหารส าหรับฤดูหนาวให้ประชาชนของชนเผ่าหมานอี๋เพื่อปลอบประโลมจิตใจของพวกเขาหลังจากที่ประชาชนเหล่านั้นผ่านฤดูหนาวไปได้โดยไม่มีใครอดตาย พวกเขาก็จะต้องรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของโม่จิ่วเยี่ยแน่นอนและอาจถึงขั้นคิดว่าการที่ราชวงศ์ต้าซุ่นเข้ายึดครองหมานอี๋นั้นเป็นเรื่องดียิ่งส าหรับพวกเขาและมันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ประชาชนคิดอะไรอยู่ในใจกัน?ย่อมไม่มีอะไรมากไปกว่าการที่ครอบครัวของพวกเขาได้กินอิ่มนอนอุ่น ใครให้ชีวิตแบบนี้กับพวกเขาได้ พวกเขาก็จะสนับสนุนคนผู้นั้นเป็นไปตามที่คาดไว้ ชนเผ่าหมานอี๋หลังจากได้รับ
