ฮูหยินผู้เฒ่าก็เหมือนกัน นางไม่เพียงผ่านความเจ็บปวดจากการสูญเสียสามี แต่ยังต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุตรชายนับครั้งไม่ถ้วนด้วยวันนี้เมื่อได้เห็นบรรดาบุตรชายออกไปรบพร้อมกัน หัวใจนางราวกับก าลังกลั่นเลือดนางส่งหมิงจูในอ้อมอกไปให้ลูกสะใภ้ใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ แล้วเดินเข้าไปใกล้เหล่าลูกชาย“ลูกชายตระกูลข้าไม่มีคนขี้ขลาด แม่รู้ว่าพวกเจ้าไม่กลัวความเป็นความตาย แต่คราวนี้พวกเจ้าต้องกลับมาอย่างปลอดภัยครบทุกคน ขาดไปแม้แต่คนเดียวก็ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นแม่จะถือว่าพวกเจ้าเป็นลูกอกตัญญู”พอค าพูดนี้เอ่ยออกมา ไม่เพียงบรรดาสตรีจะร ่าไห้ แม้แต่เหล่าชายชาตรีก็อดน ้าตาคลอไม่ได้ ภาพเหตุการณ์เช่นนี้พาให้ผู้คนควบคุมอารมณ์ได้ยากยิ่ง ถึงนางจะรู้ดีว่าในการออกรบครั้งนี้บรรดาบุรุษสกุลโม่น าสิ่งของที่ช่วยรักษาชีวิตติดตัวไปมากมาย แต่นางก็ยังอดเป็นห่วงพวกเขาไม่ได้แต่นี่ก็เป็นเรื่องที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ในสนามรบดาบและกระบี่ไร้ตา ไม่มีใครกล้ารับประกันว่าจะไม่เกิดเรื่องเกินคาดฝัน
เฮ่อจือหร่านจับมือโม่จิ่วเยี่ยไว้ พลางเอ่ยน ้าตาเอ่อ “ท่านพี่ ข้ากับลูกทั้งสองคนจะรอท่านกลับมาอย่างปลอดภัยนะ”ตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย เขาโอบกอดเฮ่อจือหร่านและจู้เอ๋อร์เข้าไว้ในอ้อมอกตน“เจ้าวางใจได้ สามีของเจ้าตอนนี้มีภรรยาน่ารักรออยู่ที่บ้าน ทั้งยังมีลูกชายลูกสาว ชีวิตนี้ข้าไม่สละให้ใครง่าย ๆ
