บอดใจแคบ ขอท่านโปรดอย่าถือโทษ ละเว้นข้าสักครั้งเถอะ!”เจ้าเมืองท าเช่นนี้พี่น้องสกุลโม่ย่อมรู้ถึงสาเหตุดี แต่บรรดานายอ าเภอที่มาพร้อมกับเขากลับมีสีหน้างุนงงพวกเขาต่างมองหน้ากันไปมา ในใจต่างสงสัยว่าเจ้าเมืองท าสิ่งใดถึงท าให้เมิ่งไห่หนิงไม่พอใจขนาดที่เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายได้ขึ้นเป็นมหาอ ามาตย์แล้วต้องตกใจกลัวเช่นนี้เมิ่งไห่หนิงแค่นเสียงเย็นชา“ท่านท าผิดมากเกินไปแล้ว ไม่ช้าข้าจะท าเรื่องให้เรียบร้อยแล้วส่งมอบให้ท่านอ๋องจัดการ”แม้ว่าเขาจะได้รับบัญชาจากองค์จักรพรรดิให้รับต าแหน่งมหาอ ามาตย์ แต่ก็ไม่อยากท าตัวเป็นผู้มีอ านาจในดินแดนใต้ปกครองของพี่เก้า
เมื่อได้ยินค าพูดนี้ เจ้าเมืองถึงกับหวาดกลัวจนปัสสาวะราดคุกเข่าก้มหัวขอร้องเมิ่งไห่หนิงไม่หยุดส าหรับคนประเภทนี้ เมิ่งไห่หนิงไม่อยากแม้แต่จะมองด้วยซ ้าคราวนี้โม่จิ่วเยี่ยกลับเป็นฝ่ายล าบากใจ เดิมทีคิดว่าจะให้เมิ่งไห่หนิงท าหน้าที่เป็นท่านเจ้าเมืองชั่วคราว ช่วยจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ในเขตปกครองแทนเขาสักระยะ แต่ไม่คาดคิดว่าหนานอวี่จะใจร้อนยิ่งกว่าเขา ถึงกับรีบเรียกอีกฝ่ายเข้าเมืองหลวงเร็วปานนี้เมิ่งไห่หนิงแต่เดิมก็ตั้งใจจะช่วยแบ่งเบาภาระของโม่จิ่วเยี่ยสักหน่อย เขาคุ้นเคยกับสถานการณ์ในซีเป่ยเป็นอย่างดี โดยเฉพาะในยามที่เกิดสงคราม การปลอบขวัญและความเป็นอยู่ของชาวบ้านล้วนส าคัญยิ่งหลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เมิ่งไห่หนิงก็นึกถึงใครขึ้นมาได้ “พี่เก้าท่า
