ชีวิตอยู่
และมันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ คนส่งสารเป็นผู้อาวุโสข้างกายจักรพรรดิซุ่นอู่ เขาคุ้นเคยกับบรรดาบุรุษสกุลโม่ดี
เมื่อเห็นบุรุษสกุลโม่มากมายปรากฏตัวต่อหน้าเช่นนี้ ตอนแรกเขาก็รู้สึกงุนงงไปชั่วขณะ
เพื่อพิสูจน์ว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องหลอกจึงขยี้ตาแรง ๆ
โม่จิ่วเยี่ยไม่อยากอธิบายอะไรกับเขามากมาย
จุดประสงค์ของเขาเพียงต้องการให้คนส่งสารนำสิ่งที่เห็นกลับไปรายงานจักรพรรดิซุ่นอู่เท่านั้น ส่วนเรื่องอื่น ๆ เขาคิดว่าพูดมากไปก็ไร้ประโยชน์
คนส่งสารก็เป็นคนที่มีไหวพริบ เมื่อคนสกุลโม่ไม่เต็มใจอธิบาย เขาก็แค่นำสิ่งที่เห็นกลับไปรายงานเท่านั้น
ฮูหยินผู้เฒ่าคำนึงว่าคนส่งสารเดินทางมาไกล จึงสั่งให้คนในบ้านเตรียมงานเลี้ยงหรูหราเพื่อต้อนรับ
คนส่งสารเป็นขันทีและยังถือเป็นคนโปรดของจักรพรรดิซุ่นอู่ ในวังเขาย่อมได้ลิ้มรสอาหารเลิศรสมามากมายแล้ว
แต่กลับกลายเป็นว่าเขาถูกซื้อใจด้วยอาหารเลิศรสของคนสกุลโม่ และเริ่มเปิดเผยความลับของจักรพรรดิซุ่นอู่อย่างเต็มใจ
ที่แท้จักรพรรดิซุ่นอู่ก็ล้มป่วยจริง ๆ ช่วงเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ เขามักจะรู้สึกชาตามแขนขาและไม่สามารถควบคุมน้ำลายที่ไหลออกมาได้
หลังจากหมอหลวงได้ตรวจแล้วก็บอกว่านี่คืออาการเตือนของโรคอัมพาต หากไม่ได้รับการรักษาด้วยยาสมุนไพร เกรงว่าตอนนี้เขาอาจจะกลา
