ษดังนั้นครั้งนี้พวกเขาจึงไม่ได้ปลอมตัวแต่อย่างใดทั้งสองมุ่งหน้าตรงไปยังชายแดนตะวันตก พวกเขาพบว่ายิ่งเข้าใกล้จุดหมายปลายทาง ร่องรอยของมนุษย์ก็ยิ่งหายากขึ้นเรื่อย ๆทันใดนั้น โม่จิ่วเยี่ยพลันรู้สึกถึงความผิดปกติเล็กน้อย เขาจึงรั้งเฮ่อจือหร่านไว้
เฮ่อจือหร่านก็ระมัดระวังตัวเช่นกัน หลังโม่จิ่วเยี่ยดึงนางไว้กะทันหัน แน่นอนว่าเขาต้องพบเห็นบางสิ่งบางอย่างขณะที่นางก าลังจะถาม จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังติดต่อกันมาจากพุ่มไม้ข้างทางตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยเตรียมพร้อมจะลงมือแล้ว ขณะเดียวกันเขาก็ไม่ลืมก าชับเฮ่อจือหร่านว่า “หร่านหร่าน หากมีอันตรายให้หลบซ่อนตัวทันที”เสียงของโม่จิ่วเยี่ยเพิ่งจะดังขึ้น ก็มีร่างสองร่างกระโจนออกมาจากป่าอย่างรวดเร็วก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะลงมือ ผู้มาเยือนก็รีบกล่าวขึ้นว่า “น้องเก้าน้องสะใภ้เก้า ท าไมถึงเป็นพวกเจ้าเล่า?”“พี่รอง พี่สาม ท าไมพวกท่านถึงอยู่ที่นี่?” สามีภรรยาถามพร้อมกันพี่สามมองไปรอบ ๆ แล้วพูดเสียงเบาว่า “พวกเจ้าตามข้ามาก่อนที่นี่ไม่เหมาะจะพูดคุย”โม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านต่างเข้าใจโดยไม่ต้องพูดอะไร พวกเขาเดินตามหลังพี่ชายทั้งสองเข้าไปในป่า
เมื่อเดินเข้าไปในป่าได้ประมาณหนึ่ง สามีภรรยาก็เห็นกองก าลังราวสองร้อยคนอยู่ในพื้นที่โล่งด้านหน้า มองมาทางที่พวกเขาก าลังเดินมา และทุกคนต่างอยู่ในสภาพเตรียมพร้อมรบตอนนั้นเองพี่สามก็ถามขึ้นว่า “น้องเก้ากับน้องสะใภ้เก้ากลับมาตั้ง
