แต่เมื่อไหร่? เรื่องทางเมืองหลวงจัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?”ในมุมมองของโม่อวิ๋นเฟิง เขากับพี่รองน าคนมาซุ่มอยู่ที่นี่เจ็ดแปดวันแล้ว เขาคิดว่าสามีภรรยาโม่จิ่วเยี่ยน่าจะกลับไปที่หมู่บ้านซีหลิ่งเมื่อรู้ว่าพวกเขาน าคนมาซุ่มอยู่ที่นี่ จึงรีบมาตรวจสอบเป็นพิเศษ“พวกข้าเพิ่งกลับมาจากเมืองหลวง เห็นว่าสถานการณ์ในซีเป่ยไม่ค่อยดี ตั้งใจจะตรวจสอบดูก่อนแล้วค่อยกลับหมู่บ้าน ไม่คิดว่าจะได้พบพี่รองกับพี่สามที่นี่” โม่จิ่วเยี่ยอธิบายเสร็จก็ถามว่า “เหตุใดพี่รองกับพี่สามถึงได้พาคนมาซุ่มอยู่ที่นี่?”“ตอนนี้คนจากชนเผ่าหมานอี๋บุกรุกเข้ามาเป็นจ านวนมาก พวกข้าไม่ได้อยู่ที่ซีเป่ยก็ช่างเถอะ แต่อยู่ที่นี่แล้ว พวกข้าไม่อาจนิ่งดูดายให้ชาวบ้านต้องพลัดถิ่นไปเพราะไฟสงคราม หลังจากปรึกษากับท่านพ่อและพี่น้องในบ้านแล้ว ตามการเห็นชอบของทุกคน พวกข้าจึงน าก าลังคนมาซุ่มอยู่ที่นี่”
“หากชายแดนด้านนั้นต้านทานการโจมตีของชนเผ่าหมานอี๋ไม่ไหว ปล่อยให้พวกเขาบุกเข้ามา พวกข้าก็จะสามารถสกัดกั้นพวกเขาที่นี่ได้”พี่สามกล่าวพลางชี้ไปยังพวกอดีตผู้ติดตามที่อยู่บริเวณพื้นที่โล่ง“ท่านพ่อเป็นคนตัดสินใจ ให้ทุกคนน าระเบิดมาคนละห้าลูก พวกเราต่างเห็นพลังท าลายล้างของระเบิดกันมาแล้ว แม้จะมาด้วยจ านวนคนที่น้อยนิด แต่ก็ยังสามารถขัดขวางชนเผ่าหมานอี๋ไม่ให้เข้าเมืองได้”แท้จริงแล้วไม่ต้องให้พี่สามอธิบายมากมายขนาดนี้ โม่จิ่วเยี่ยก็เข้าใจเหตุผลดีแม้ว่าบุรุษส
