ใครจะรู้ว่าวันนี้จักรพรรดิซุ่นอู่กลับแสดงท่าทีผิดไปเขาไม่ได้ให้เหล่าขุนนางลุกขึ้นและไม่ได้โกรธเกรี้ยวอย่างที่คิดไว้ แต่กลับรับโคมไฟจากมือของนางก านัลที่อยู่ข้างกายมาแล้วก้าวยาว ๆ ไปหน้าแท่นบูชาหนานรุ่ยกับหนานอวี่เห็นดังนั้นจึงรับโคมไฟจากมือนางก านัลแล้วตามไปด้วยม้วนกระดาษสามม้วนที่มีชื่อของเหล่าองค์ชายบนแท่นบูชาเป็นสิ่งที่เขาวางไว้ด้วยมือตนเอง ตราบใดที่ไม่มีใครจงใจไปท าให้เปลี่ยนแปลง ต าแหน่งก็จะไม่ผิดพลาดตราแผ่นดินหยกวางอยู่บนม้วนกระดาษที่มีชื่อของหนานอวี่ซึ่งอยู่ตรงกลางพอดีจักรพรรดิซุ่นอู่รีบคว้าตราแผ่นดินหยกขึ้นมาอย่างใจร้อน แต่กลับไม่ได้ตรวจสอบมันทันที่ จ้องมองม้วนกระดาษที่อยู่ใต้ตราแผ่นดินหยกเขม็งทุกคนที่อยู่ในที่นั่นต่างเห็นได้ชัดว่าบนม้วนกระดาษมีชื่อของหนานอวี่ที่เขียนด้วยลายมือของจักรพรรดิซุ่นอู่เองจักรพรรดิซุ่นอู่มองหนานอวี่อยู่นานมาก
ไม่ว่าจะเบาปัญญาเพียงใด เขาก็ยังคงเป็นจักรพรรดิองค์หนึ่งสายตาคมกริบนี้ท าให้หนานอวี่รู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็นชั่วขณะตอนที่หนานอวี่ก าลังจะพูดอะไรบางอย่าง จักรพรรดิซุ่นอู่ก็หัวเราะดังลั่น“ฮ่า ๆ ๆ … สวรรค์ท าต่อเราไม่เลวเลย ให้เราได้อยู่รอจนถึงวันที่มีผู้สืบทอดบัลลังก์เป็นจอมจักรพรรดิในตอนที่เรายังมีชีวิตอยู่”ขณะเอ่ย มือใหญ่ของเขาตบลงบนไหล่ของหนานอวี่แรง ๆ“ในเมื่อเป็นความประสงค์ของสวรรค์ จะมีเหตุผลใดให้ขัดขืนเล่า? วันนี้เราขอประกาศแต่งตั้ง
