ี้เปลี่ยนความเข้าใจของเขาไปโดยสิ้นเชิงไม่ต้องพูดถึงว่าโม่จิ่วเยี่ยเคยมีสถานะอะไรมาก่อน เพียงแค่ชายหยาบกร้านที่ใช้เวลาทั้งวันกับการฝึกฝนอาวุธคนหนึ่งจะลงครัวท าอาหารได้ ก็ท าให้เขาต้องมองบุตรเขยผู้นี้ด้วยความชื่นชมแล้วยิ่งไปกว่านั้น ในความเข้าใจของเสนาบดีเฮ่อ ขุนนางผู้สูงศักดิ์หลักการที่ว่าบุรุษผู้สูงส่งควรอยู่ห่างจากครัวนั้นมาจากต าราของปราชญ์ การท าอาหารเป็นหน้าที่ของสตรี
แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า บุตรสาวสุดที่รักของเขาไม่เพียงแต่ไม่เข้าครัว แม้แต่อาหารที่นางกินยังเป็นลูกเขยที่ตักให้ด้วยตัวเองดูเหมือนว่า การที่เขายืนกรานที่จะรักษาสัญญาและยกบุตรสาวให้แต่งเข้าสกุลโม่นั้นเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องอย่างยิ่งแม้ว่าชีวิตของพวกเขาในซีเป่ยอาจจะไม่สุขสบายเท่าในเมืองหลวง แต่เพียงแค่เห็นว่าลูกเขยรักและทะนุถนอมบุตรสาวของเขา ในฐานะบิดา เขาก็รู้สึกปลื้มปีติแล้ว…
