วันนี้โม่จิ่วเยี่ยเพิ่งเตรียมอาหารเย็นเสร็จและก าลังจะออกไปเรียกคนมาทานข้าว เสี่ยวไป๋ก็กลับมาพร้อมกับจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของโม่ฉิงโม่จิ่วเยี่ยเปิดจดหมายอ่าน และไม่สนใจจะไปเรียกคนมาทานอาหารเย็นอีกเขาพาเฮ่อจือหร่านไปยังห้องหนังสือของเสนาบดีเฮ่อ“ท่านพ่อตา จดหมายจากท่านพ่อของข้าแจ้งว่าชนเผ่าหมานอี๋ได้รวบรวมก าลังทหารจ านวนมากและก าลังโจมตีชายแดนตะวันตกของเราอยู่”ตอนนั้นเสนาบดีเฮ่อก าลังตรวจสอบหนังสือราชการบนโต๊ะเพราะทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่จักรพรรดิซุ่นอู่มอบหมายให้เขาหนังสือลาออกที่เขายื่นไปได้รับการอนุมัติแล้ว เพียงแต่ก่อนจะจากไป ต้องจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้เรียบร้อยเสียก่อนเมื่อได้ยินค าพูดของโม่จิ่วเยี่ย เสนาบดีเฮ่อก็วางพู่กันในมือลงแล้วลุกพรวด“เจ้าว่าอะไรนะ? ชนเผ่าหมานอี๋บุกโจมตีต้าซุ่นของพวกเราแล้วหรือ? เหตุใดราชส านักถึงยังไม่ได้รับข่าวนี้เลย?”
“ท่านพ่อตา ไม่กี่วันก่อนข้าให้เสี่ยวไป๋น าจดหมายส่งกลับบ้านเพื่อให้ทุกคนปลอดภัย เสี่ยวไป๋เพิ่งกลับมาพร้อมกับข่าวนี้ การที่ราชส านักยังไม่รู้ก็เพราะคนส่งข่าวจากชายแดนตะวันตกนั้นไม่มีรวดเร็วเท่าเสี่ยวไป๋”“ท่านพ่อข้าเขียนจดหมายเมื่อสี่วันก่อน ตอนนั้นชนเผ่าหมานอี๋ได้เริ่มบุกโจมตีชายแดนตะวันตกแล้วสองวัน”“หมายความว่าชายแดนตะวันตกถูกรุกรานมาแล้วหกวันใช่หรือไม่?” ในสายตาของเสนาบดีเฮ่อ ข่าวนี้ร้ายแรงมากแม้ว่าราชวงศ์ต้าซุ่นจะส่งทหารไปประจ าการที่ชาย
