ทั้งหมดนี้เป็ นความผิดของเขาที่ปกครองอย่างโง่เขลาและไร ้ คุณธรรม หลงเชื่อคาใส่ร ้ายของตาเฒ่าเซวียจอมเจ้าเล่ห์ จนถึงกับ ลงโทษขุนนางผู้จงรักภักดีที่ได้สร ้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ให้แก่ ราชวงศ์ต้าซุ่น…
“อวี่เอ๋อร ์เราเข้าใจผิดต่อสกุลโม่เสียแล้ว”
“ท่านพ่อก็แค่หลงผิดไปชั่วขณะเท่านั้น” เมื่อเผชิญหน้ากับ จักรพรรดิซุ่นอู่เช่นนี้ เฟ่ยหนานอวี่จะพูดอะไรได้อีกเล่า?
หากไม่ใช่เพราะเขาได้แสดงความตั้งใจต่อโม่จิ่วเยี่ยหลายครั้ง แล้ว หวังว่าเขาจะกลับคืนสู่ราชส านัก แต่ก็ถูกอีกฝ่ ายปฏิเสธอย่างไม่ ไว้หน้า
แม้ว่าจักรพรรดิซุ่นอู่จะทรงทราบแล้วว่าสกุลโม่ถูกใส่ร ้าย เขาก็ ไม่กล้าเอ่ยถึงความคิดที่จะให้สกุลโม่กลับคืนสู่ราชสานักอีก
เพราะเขาสามารถมองออกได้ว่าโม่จิ่วเยี่ยนั้นผิดหวังกับราช สานักอย่างสิ้นเชิงแล้ว หากไม่ใช่เพราะจริงใจที่จะเป็ นสหายกับเขา เมื่อเข้าเมืองหลวงแล้ว นางก็คงจะลงมือสังหารศัตรูโดยตรงเลย ไม่มี ทางช่วยเขาทาอะไรมากมายขนาดนี้
ตอนนี้เขาได้แต่ถอนหายใจในใจ รู ้สึกหมดหนทางกับการที่ท่าน พ่อรู ้ตัวช ้าเกินไป
หนานอวี่รับคาสั่งแล้วจากไป ภายนอกดูเหมือนไปจัดการเรื่อง การประหารทั้งตระกูลเซวีย แต่ที่จริงแล้วกาลังหาโอกาสให้โม่จิ่วเยี่ย ได้ลงมือจัดการศัตรูด้วยตัวเอง
ภายใต้การจัดการของเขา โม่จิ่วเยี่ยก็เข้าไปในคุกที่ขังตระกูลเซ วียในคืนนั้นเอง
