“ดูเหมือนวันนี้ข้าคงไม่อาจปล่อยหญิงชั่วช ้าผู้นี้ไปได้ง่าย ๆ”
จักรพรรดินีรู ้สึกเจ็บปวดที่มือ จึงร ้องโหยหวนออกมาทันที
“โม่จิ่วเยี่ย …เจ้ากล้าลงมือกับข้าหรือ…อา…ข้าเจ็บ…เจ็บ”
จักรพรรดินีร ้องโหยหวนด้วยหวังว่าจะสามารถปลุกผู้คุมในคุก หลวงได้ แต่ใครจะรู ้ นางร ้องอยู่นานแต่กลับไม่มีผู้คุมคนใดมา มีเพียง หนูในคุกที่ตกใจวิ่งพล่านไปทั่ว
จักรพรรดินีแต่เดิมก็ไม่มีเรี่ยวแรงอยู่แล้ว หลังจากร ้องไปไม่กี่ครั้ง ก็หมดแรง นางหอบหายใจอย่างหนัก ได้แต่จ้องมองโม่จิ่วเยี่ยด้วย ความโกรธแค้น
โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้สนใจนางอีก แต่เดินไปหน้าเซวียป๋ อ
เสื้อผ้าบนร่างของเซวียป๋ อขาดวิ่นไม่เป็ นชิ้นดี บาดแผลขนาด ใหญ่น้อยปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน
โม่จิ่วเยี่ยหยิบขวดกระเบื้องเล็ก ๆ ออกมาอีกครั้ง เทยาที่อยู่ข้าง ในลงบนบาดแผลแห่งหนึ่งของเซวียป๋ อ จากนั้นก็ลากเซวียป๋ อมา ตรงหน้าอัครเสนาบดีเซวีย
ตามที่เล่าลือกันมา อัครเสนาบดีเซวียรักและเอ็นดูเซวียป๋ อผู้เป็ น บุตรชายคนเล็กมากที่สุด เซวียป๋ อก่อเรื่องวุ่นวายในเมืองหลวงมา ตั้งแต่เด็ก ทาเรื่องชั่วช ้าไม่น้อย แต่ทั้งหมดล้วนถูกบิดาใจดีผู้นี้ปกปิด เรื่องเหล่านั้นเอาไว้
