ียทั้งหมดด าเนินการภายในสามวัน ลงโทษถึงญาติพี่น้องเก้าชั่วโคตร”ขณะเดียวกัน จักรพรรดิซุ่นอู่ก็จมกับความรู้สึกผิดไม่มีผู้ใดจะเข้าใจดีไปกว่าจักรพรรดิองค์นี้ว่าบรรดาบุรุษสกุลโม่สิ้นชีพไปในสนามรบอย่างไรบ้าง ยามนี้เมื่อได้ยินอัครเสนาบดีเซวียเล่าถึงเรื่องราวการใส่ร้ายสกุลโม่ด้วยตนเอง เขาก็รู้สึกเสียใจนักนับตั้งแต่สกุลโม่ถูกเนรเทศไปซีเป่ย เวลาหนึ่งปีมานี้ สงครามตามแนวชายแดนก็ไม่เคยหยุดนิ่ง เขาเคยเผชิญกับสถานการณ์ที่ไม่มีใครให้ใช้งานได้เลยมาหลายครั้งแล้วจักรพรรดิซุ่นอู่เองก็เคยนึกถึงตอนที่สกุลโม่ยังอยู่หลายครั้งเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นหนานเจียงหรือชนเผ่าหมานอี๋ เมื่อคิดถึงความกล้าหาญของบุรุษสกุลโม่แล้ว แม้แต่การคิดจะท้าทายต่อต้าซุ่นก็ต้องชั่งใจให้ดีเสียก่อน
บทที่ 537 ถ้าเจ้ามีความสามารถจริง ก็จงสังหารข้าเสียเถิด
ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเขาที่ปกครองอย่างโง่เขลาและไร้คุณธรรม หลงเชื่อค าใส่ร้ายของตาเฒ่าเซวียจอมเจ้าเล่ห์ จนถึงกับลงโทษขุนนางผู้จงรักภักดีที่ได้สร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ให้แก่ราชวงศ์ต้าซุ่น…
“อวี่เอ๋อร์ เราเข้าใจผิดต่อสกุลโม่เสียแล้ว”
“ท่านพ่อก็แค่หลงผิดไปชั่วขณะเท่านั้น” เมื่อเผชิญหน้ากับจักรพรรดิซุ่นอู่เช่นนี้ เฟ่ยหนานอวี่จะพูดอะไรได้อีกเล่า?
หากไม่ใช่เพราะเขาได้แสดงความตั้งใจต่อโม่จิ่วเยี่ยหลายครั้งแล้ว หวังว่าเขาจะกลับคืนสู่ราชส านัก แต่ก็ถูกอีกฝ่ายปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า
แม้ว่าจักรพร
