“ตำเฒ่ำตระกูลเซวีย เจ้ำอย่ำได้พูดจำเหลวไหลไร้สาระที่นี่ เมื่อไม่นานมานี้ท่านพ่อยังเอ่ยปำกว่า หลังจากเทศกำลไหว้พระจันทร์ผ่านพ้นไปแล้ว จะแต่งตั้งข้าเป็นรัชทำยาท”หลังจากคำพูดของหนานฉีสิ้นสุดลง ขุนนางสองคนที่สนับสนุนเขำก็ออกมายืนหยัดข้างเขำ“องค์จักรพรรดิได้ตรัสเช่นนั้นจริง ตอนนั้นพวกข้าทั้งสองก็อยู่ในที่นั้นด้วย ไม่มีทำงเป็นเรื่องโกหกได้แน่นอน”ในขณะเดียวกัน หนานรุ่ยก็ได้สั่งการให้ทหารส่วนตัวที่นามาด้วยเตรียมพร้อมลงมือทุกเมื่อฝ่ำยอัครเสนาบดีเซวียก็ไม่ต่ำงกัน จักรพรรดิหายตัวไปอย่ำงไร้ร่องรอย การจะสอบถำมเรื่องตราแผ่นดินหยกจากปำกของเขำนั้นเป็นไปไม่ได้แล้วบัดนี้พวกเขำได้ควบคุมราชสานักมานานแล้ว เกรงว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลง เขำจึงต้องเสี่ยงทำลายหม้อให้แตก เพื่อยึดอานาจให้สิ้นเชิงเสียก่อนเมื่อมีทำงเลือกแล้ว องค์ชายทั้งสองที่อยู่ตรงหน้ำก็ไม่อาจปล่อยไว้ได้อีกต่อไป
เกือบจะพร้อมกับหนานรุ่ย อัครเสนาบดีเซวียก็โบกมือไปทำงกองกำลังด้านหลัง ส่งสัญญำณให้พวกเขำเตรียมพร้อมสาหรับการต่อสู้โม่จิ่วเยี่ยเห็นอัครเสนาบดีเซวียแล้ว ก็นึกถึงเรื่องสกปรกที่เขำทำกับสกุลโม่ได้ทันที่ ความโกรธในใจก็ลุกโชนขึ้นมาอย่ำงควบคุมไม่ได้เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกเช่นเดียวกัน นางค่อย ๆ แตะแขนของโม่จิ่วเยี่ยเบำ ๆ“ท่านพี่ ข้าจะจัดการคนผู้นี้ในวันนี้”ทั้งสองอยู่ในตำแหน่งที่สูง และอยู่ห่ำงจากอัครเสนาบดีเซวียค่อนข้างไกล ประเมินด้วยสายตำแล้วน่ำจ
