เฮ่อจือหร่านหลบให้ เฟ่ยหนานอวี่จึงปรากฏตัวต่อหน้าหวังมามาหวังมามาจ้องมองบุคคลตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์“เหมือน…เหมือนมากจริง ๆ…” คิ้วและดวงตานี้ราวกับถูกแกะสลักออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกันกับกุ้ยเฟ่ยเหนียงเหนียงท่ามกลางความประหลาดใจ หวังมามารีบหลบไปด้านข้างเพื่อให้เฮ่อจือหร่านและเฟ่ยหนานอวี่เข้ามาทั้งสองเดินเข้าไปข้างใน เห็นโม่จิ่วเยี่ยยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับจับคนไว้ในมือ ท าเอาหวังมามาตกใจ“นี่…นี่คือ?”โม่จิ่วเยี่ยลากร่างคนเดินเข้าไปในห้องด้วยฝีเท้าอันหนักแน่นเนื่องจากเสียงตะโกนของเฟ่ยมามาเมื่อครู่เกือบจะก่อเรื่องวุ่นวาย ท าให้ในใจของเขาไม่ค่อยสบายใจนัก ดังนั้นเมื่อเข้ามาในห้องแล้ว เขาจึงไม่ได้ระมัดระวังน ้าหนักมือแต่อย่างใด โยนร่างนั้นลงบนพื้นทันที่ตอนนี้ร่างกายของหยวนกุ้ยเฟยก็ฟื้นตัวมากแล้ว สามารถลงจากเตียงและเดินได้แล้วเมื่อได้ยินเสียงสนทนาที่หน้าประตู นางก็เดินมาตรวจสอบพร้อมกับจักรพรรดิซุ่นอู่เมื่อทั้งสองเห็นเฟ่ยหนานอวี่ ต่างก็ชะงักงันอยู่กับที่
เพราะรูปลักษณ์ของเฟ่ยหนานอวี่นั้นเหมือนกับหยวนกุ้ยเฟยมากจริง ๆเมื่อวานได้ฟังค าบอกเล่าของโม่จิ่วเยี่ย บัดนี้ได้เห็นโฉมหน้าของเฟ่ยหนานอวี่กับตาแล้ว ยากที่จะไม่เชื่อว่าพวกเขามีความสัมพันธ์แม่ลูกกันจักรพรรดิซุ่นอู่เอ่ยปากก่อน“เจ้าชื่ออะไร?”ในยามนี้ จิตใจของเฟ่ยหนานอวี่ไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่คิดไว้แล้วแม้จะเป็นบิดามารดาผู้ให้ก าเนิดของตนเองที่ยืนอ
