เดือนหก อากาศอุ่นขึ้นเรื่อยๆ
ณ ตำหนักระฆังทอง บรรยากาศกดดันถึงขีดสุด เหล่าขุนนางนิ่งเงียบไม่มีคนส่งเสียง สีหน้าของทั้งเฉินหลี่และหยางเช่อก็ไม่น่าดูเป็นที่สุดเช่นกัน
เจียงจื่ออวี้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรไม่ส่งเสียงใดเช่นกัน สีหน้าเขาราบเรียบไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่
เวลานั้นเอง ขุนนางบุ๋นผู้หนึ่งลุกขึ้นยืน กลั้นใจพูดออกไปว่า “ฝ่าบาท มิเช่นนั้นพวกเราก็…ยอมพะ…”
คำสุดท้ายเขาเอ่ยออกจากปากไม่ได้จริงๆ
ตามรายงานล่าสุดที่องครักษ์ชุดขาวสืบมาได้นั้น มีทัพใหญ่ของอีกสี่อาณาจักรรุกข้ามเขตแดนรัฐทางเหนือเข้ามาและมาตั้งทัพที่ชานแดนแล้ว มีกำลังทหารมากกว่าสามล้านนายและยังคงมีมาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ไม่ใช่แค่ห้าราชวงศ์รุมโจมตีต้าจิ่ง แต่เป็นเก้าราชวงศ์!
เมื่อหักราชวงศ์เฉินที่ยอมแพ้ไปแล้ว ก็ยังมีอยู่อีกแปดราชวงศ์!
ในระยะเวลาสองปีนี้มีการต่อสู้ไม่หยุดหย่อน แม้ว่าต้าจิ่งยังไม่ได้พ่ายแพ้ยับเยินแต่เหล่าทหารก็บาดเจ็บล้มตายสาหัสสากรรจ์นัก ทั้งสูญเสบียงอาหาร ยุทโธปกรณ์และม้าศึกไปมหาศาลด้วยเช่นกัน มีเสียงโอดครวญจากชาวบ้านออกมาแล้ว นับแต่นี้ไปยุทธภพจะไม่มั่นคงอีกต่อไปแล้ว
เจียงจื่ออวี้ปรายตามองขุนนางบุ๋นผู้นั้นหนหนึ่ง ทำเอาอีกฝ
