่ายตกใจจนหุบปากไปและรีบร้อนก้มหน้าลง สะท้านเหมือนอยู่ในถ้ำหนาวเย็น
หานเทียนจีก็สีหน้าอึมครึมและไม่ได้เอ่ยคำเช่นกัน ในสภาพการณ์เช่นนี้ เขาไม่มีแผนที่จะแก้ไขได้ พละกำลังของสองฝ่ายห่างกันเกินไป
“เรียกคนมาคุมตัวไปโบยแปดสิบไม้!”
เจียงจื่ออวี้สีหน้าราบเรียบ เมื่อเอ่ยจบก็มีทหารองครักษ์สองนายวิ่งเข้ามาและจับตัวขุนนางบุ๋นผู้นั้นไป
ไม่มีใครร้องขอความเมตตาให้เขา ทั้งขุนนางบุ๋นผู้นั้นก็ไม่กล้าคร่ำครวญด้วย เพราะอย่างน้อยก็ไม่ใช่โทษตาย
เจียงจื่ออวี้กวาดตามองทุกคน เอ่ยเสียงเย็นว่า “เราจะพูดอีกครั้ง ห้ามบอกว่าให้ถอย หากมีใครกล้าขอยอมแพ้อีก โทษสถานเบาคือให้จำคุกหลวง โทษสถานหนักคือประหารเก้าชั่วโคตร”
เขาลุกขึ้นยืน ก้มมองเหล่าขุนนาง กล่าวว่า “แปดราชวงศ์รุมโจมตี พวกเจ้านึกจริงๆ หรือว่าพอยอมแพ้แล้วก็จะสงบสุขปลอดภัย ต้าจิ่งไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว หากไม่ทุ่มสุดกำลังสังหารทัพศัตรูให้สิ้นซาก หลั่งเลือดรบถึงที่สุด เช่นนั้นราชวงศ์จะต้องล่มสลายและสิ้นเผ่าพันธุ์อย่างน่าอัปยศ!
ประกาศคำสั่งของเราออกไป ให้เกณฑ์กำลังพลหนึ่งล้านนาย บุรุษที่อายุถึงสิบหกปีล้วนสามารถเข้ากองทัพได้ทั้งสิ้น!
ให้กองทัพที่กำลังเชิญหน้ากับแนวรบของโ
