ทั้งสองไม่กล้าส่งเสียงดัง โม่จิ่วเยี่ยเปิ ดประตูใหญ่ของ ท้องพระคลังเป็ นช่องแคบพอให้พวกเขาสองคนลอดผ่านได้ หลังจาก เข้าไปแล้วก็ปิดประตูอย่างเบามือ
ตอนนี้ยังเป็ นเวลากลางคืน เหล่าทหารยามไม่มีทางสังเกตเห็นว่า กุญแจที่ประตูหายไป ตราบใดที่ประตูใหญ่ยังปิดสนิทดี ทุกอย่างก็ไม่ มีปัญหา
เป็ นไปตามที่คาดการณ์ไว้ สิ่งของซึ่งเก็บไว้ภายในนั้นมีน้อยเสีย จนน่าสงสาร อีกทั้งดูเหมือนจะไม่มีของสิ่งใดมีค่าเลย
แม้จะเป็ นเช่นนั้น เฮ่อจือหร่านก็ไม่คิดจะปล่อยทุกสิ่งไป
แม้ว่าสิ่งของเหล่านี้จะเป็ นสมบัติของท้องพระคลัง แต่จักรพรรดิ ซุ่นอู่ไม่เคยใช ้ทรัพย์สินเหล่านี้เพื่อสร ้างประโยชน์ให้แก่ราษฎร เฮ่อจื อหร่านจึงเอาไปโดยไม่รู ้สึกกดดันแม้แต่น้อย
การปล้นท้องพระคลังที่แทบไม่มีสิ่งของอะไรอยู่แล้วให้ว่างเปล่า ลงไปอีกครั้ง เป็ นเรื่องที่เฮ่อจือหร่านสามารถทาได้เพียงแค่เดินผ่าน ไปมา
เนื่องจากครั้งที่แล้วพวกเขาได้นาไข่มุกราตรีไปมากมาย วันนี้ ภายในท้องพระคลังจึงเหลือเพียงตะเกียงน้ามันที่ให้แสงสลัวไม่กี่ดวง เท่านั้น แต่สิ่งนี้ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการมองเห็นของทั้งคู่แต่อย่าง ใด
โม่จิ่วเยี่ยจูงมือเฮ่อจือหร่านมาถึงทางเข้าอุโมงค์ลับที่พวกเขา เคยเข้าไปครั้งก่อน แน่นอนว่ามันถูกทาลายไปแล้ว
เฮ่อจือหร่านมองบริเวณทางเข้าอุโมงค์ลับเดิม แล้วถามว่า “ท่าน พี่ อุโมงค์ลับหายไปแล้ว พวกเราจะทาอย่างไรดี”
