โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ท้อแท้แม้ว่าทางเข้าอุโมงค์ลับจะถูกทาลาย
“จริง ๆ แล้วทางเข้าอุโมงค์ลับเป็ นเส้นทางหลบหนีที่ราชวงศ์สร ้าง ขึ้นมาโดยเฉพาะ”
สาหรับเฮ่อจือหร่านแล้ว การที่ราชวงศ์สร ้างเส้นทางหลบหนี โดยเฉพาะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะในประวัติศาสตร ์ที่นางรู ้มา มี จักรพรรดิหลายพระองค์ที่กังวลว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน จึง พยายามสร ้างเส้นทางหลบหนีไว้ให้ตัวเอง
กล่าวคือ เส้นทางที่โม่จิ่วเยี่ยพานางเข้าไปในท้องพระคลังนั้นก็ คืออุโมงค์หลบหนีที่จักรพรรดิองค์หนึ่งแห่งราชวงศ์ต้าซุ่นสั่งให้คน ขุดขึ้นมา
“หากเป็ นอุโมงค์หลบหนี ควรมีเพียงราชวงศ์เท่านั้นที่รู ้ แล้ว ท าไมท่านถึงรู ้ได้?”
นี่ก็คือปัญหาที่โม่จิ่วเยี่ยกาลังจะอธิบายให้นางฟัง
“ตอนที่ข้าถูกส่งเข้าวังมาเป็ นสหายร่วมเรียนของหนานฉี เพราะ เพิ่งมาที่นี่ พวกข้าจึงยังไม่คุ้นเคยกัน อีกทั้งหนานฉีก็มีนิสัยหยิ่งยโส หลังจากถูกเขารังแก ข้าจึงวิ่งหนีไปและไม่รู ้ตัวว่าวิ่งมาถึงที่นี่ ตอน นั้นเองที่ข้าได้บังเอิญพบเส้นทางลับโดยไม่ตั้งใจ”
ตอนแรกเฮ่อจือหร่านยังคาดเดาว่าโม่จิ่วเยี่ยรู ้เกี่ยวกับเส้นทาง ของอุโมงค์ลับนี้ได้อย่างไร ที่แท้เขาก็ค้นพบมันตั้งแต่ตอนเป็ นเด็ก
ด้วยนิสัยซื่อตรงของโม่จิ่วเยี่ย ในตอนนั้นเขาย่อมไม่นาความลับ ใหญ่โตเช่นนี้ไปบอกคนอื่น
