หร่านกับโม่จิ่วเยี่ย จึงเห็นจักรพรรดินีกลับไปยังต าหนักบรรทมด้วยท่าทางโกรธเคืองและไม่พูดอะไรเลยทั้งสองกลับไปสังเกตการณ์บนหลังคาต าหนักอีกครั้งจักรพรรดินีประทับนั่งบนที่ประทับหลักเป็นเวลานานโดยไม่เอ่ยปากพูด ราวกับก าลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างจนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเค่อ จางเต๋อฝูจึงรวบรวมความกล้าเตือนว่า “ฝ่าบาท ดึกดื่นมากแล้ว ต่อให้มีเรื่องใหญ่โตเพียงใดท่านก็ไม่ควรละเลยการพักผ่อน ด้วยว่าสุขภาพของท่านส าคัญที่สุด”จักรพรรดินียกมือขึ้นนวดขมับ ไม่เอ่ยอะไร แล้วลุกขึ้นให้จางเต๋อฝูพยุงไปพักผ่อนเมื่อนางหยุดพักเช่นนี้ จะเห็นได้ว่าบรรดาข้ารับใช้ในต าหนักบรรทมทั้งหมดต่างผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดจักรพรรดินีไปพักผ่อนแล้ว ที่นี่ย่อมไม่มีสิ่งใดให้สังเกตการณ์ต่อทั้งสองจึงเคลื่อนตัวไปใกล้ห้องทางเข้าห้องลับอย่างเงียบ ๆ
ที่นั่นยังคงมีขันทีสองคนคอยเฝ้ายาม อีกทั้งพวกเขาเพิ่งสังเกตเห็นว่า ห้องนี้มีห้องอยู่สองข้าง ไม่มีหน้าต่างด้านข้างเลย หากต้องการเข้าไปก็มีเพียงประตูหน้าเท่านั้นที่เป็นทางผ่านขันทีสองคนที่รับผิดชอบเฝ้ายามนั้นจัดการไม่ยากนัก แต่ที่อื่นยังมีคนรับผิดชอบลาดตระเวนอีกหลายคน เพียงแค่จัดการพวกเขาสองคนนั้นไม่เพียงพอเฮ่อจือหร่านนึกขึ้นได้ จึงหยิบยาสลบหลายห่อจากพื้นที่มิติส่งให้โม่จิ่วเยี่ยโม่จิ่วเยี่ยรับยาสลบมา ร่างกายก็หายวับไปจากสายตาของเฮ่อจือหร่านอย่างรวดเร็วเฮ่อจือหร่านมองลงไปด้านล่าง โม่จ
