ิ่วเยี่ยได้ท าให้นางก านัลหลายคนที่อยู่หน้าประตูห้องบรรทมของจักรพรรดินีสลบไปแล้วจากนั้นก็มาถึงหน้าประตูห้องลับ ท าให้ขันทีสองคนสลบไปอีกครั้งหลังจากรับรู้สภาพแวดล้อมรอบข้างแล้ว ไม่พบความผิดปกติใดๆ โม่จิ่วเยี่ยจึงพาเฮ่อจือหร่านเข้าไปในห้องที่ซ่อนห้องลับเอาไว้โม่จิ่วเยี่ยจ าวิธีการของจางเต๋อฝูเมื่อครู่ได้อย่างแม่นย า เขาจึงหาต าแหน่ง ปุ่มเปิดห้องลับได้ทันที่ กดปุ่มอย่างแรง ประตูห้องลับก็เปิดออกเป็นไปตามที่พวกเขาสังเกตไว้จริง ๆ ทางเข้าเป็นอุโมงค์ใต้ดินด้านในมืดสนิท
เฮ่อจือหร่านหยิบไฟฉายออกมา ส่องสว่างบริเวณโดยรอบทางเดินกว้างกว่าที่คิดไว้เล็กน้อย ข้างล่างเป็นขั้นบันไดทั้งสองคนคล าทางลงไปประมาณสิบเมตรกลิ่นเน่าเหม็นที่ท าให้คนรู้สึกคลื่นไส้แพร่กระจายออกมาในทันที่จากนั้นก็มีเสียงแหบแห้งและไร้เรี่ยวแรงดังขึ้น“อย่างไร? เราบอกเจ้าชัดเจนแล้วว่าเรายอมตายดีกว่าบอกเจ้าว่าตราแผ่นดินหยกอยู่ที่ไหน เจ้าไม่ต้องมาอีกแล้ว”นี่คือเสียงของจักรพรรดิซุ่นอู่ ซึ่งคุ้นเคยเป็นอย่างดีส าหรับโม่จิ่วเยี่ยในใจของเขาพลันเกิดความเกลียดชังขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุหากไม่ใช่เพราะยังมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง โม่จิ่วเยี่ยคงอยากจะตัดหัวของเขาในตอนนี้เสียเลยแม้เฮ่อจือหร่านจะไม่คุ้นเคยกับจักรพรรดิซุ่นอู่ แต่เมื่อนึกถึงชะตากรรมของสกุลโม่ นางก็รู้สึกเกลียดชังขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูกเพียงแต่เมื่อเทียบกับความเกลียดชังที่โม่จิ่วเยี่ยมีต่อเ
