พวกเขาได้ยินเสียงกระซิบของคนข้างในทันที่“หวังมามา ข้าไม่รู้ว่าจิ่วเยี่ยกับภรรยาของเขาจะหนีออกไปได้ส าเร็จหรือไม่”“กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงก าลังคิดถึงพวกเขาหรือ หวังว่าพวกเขาจะออกไปและพบองค์ชายสามเร็ว ๆ จะได้หาทางมาพบท่าน?”“ความผิดพลาดเพียงอย่างเดียวในชีวิตของข้า คือการสับเปลี่ยนเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองในตอนนั้น ตอนนี้จักรพรรดินีจงใจทรมานข้า ไม่ให้อาหารพวกเรา เพียงเพื่อจะรอดูข้าตาย แม้ว่าอาการป่วยของข้าจะได้รับการรักษาจากภรรยาของจิ่วเยี่ยแล้ว แต่ข้าก็เกรงว่าชีวิตนี้คงหนีไม่พ้นเงื้อมมือปีศาจของจักรพรรดินี ข้าเพียงอยากจะพบลูกในไส้ที่ข้าติดค้างเขามายี่สิบกว่าปีก่อนที่ข้าจะตายชาตินี้ข้าคงไม่มีอะไรให้ต้องเสียดายแล้ว”“กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงอย่าคิดเช่นนั้นเลย สิ่งที่พรรคพวกของจักรพรรดินีท าเป็นการคิดคดทรยศ ตอนนี้พวกเรายังไม่รู้ว่าสถานการณ์ขององค์จักรพรรดิเป็นอย่างไรกันแน่ หากว่าองค์จักรพรรดิมีโอกาสจะฟื้นฟูราชส านักได้ พวกเราก็รอดแล้ว”“ฮ่า ๆ …ไม่มีใครเข้าใจนิสัยขององค์จักรพรรดิดีไปกว่าข้าหรอกพระองค์ทรงหยิ่งผยองและไม่มีสติเมื่อเผชิญกับปัญหา พวกเราจะหวังให้คนเช่นนี้มาพลิกสถานการณ์ได้อย่างไร?”
ค าพูดที่ตามมาหลังจากนั้น ล้วนเป็นหยวนกุ้ยเฟยที่ก าชับหวังมามาเรื่องต่าง ๆ เช่น หากนางตายไป ต้องบอกเฟ่ยหนานอวี่ว่านางผู้เป็นมารดาท าผิดต่อเขา ขอโทษเขา และค าพูดอื่นในท านองนั้นโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านก็ไม่
