ยนอกวังวันนี้ด้วย”เฮ่อจือหร่านก็เห็นด้วยกับความคิดของเขา นางเพียงแค่นึกในใจเสี่ยวไป๋ก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องโม่จิ่วเยี่ยรีบเขียนจดหมายฉบับหนึ่งอย่างรวดเร็ว แล้วผูกมันไว้ที่ขาของเสี่ยวไป๋ เขาลูบขนของสัตว์ตัวน้อยให้เรียบร้อยก่อนปล่อยมันไปยืนอยู่ที่ประตูมองดูเสี่ยวไป๋บินสูงขึ้นเรื่อย ๆ โม่จิ่วเยี่ยจึงหมุนตัวกลับเข้าห้อง“หร่านหร่าน หยวนกุ้ยเฟยเป็นอย่างไรบ้าง”“ไม่มีอันตรายถึงชีวิตแล้ว เหลือเพียงแค่ต้องพักฟื้น”เฮ่อจือหร่านพูดพลางใช้จิตส านึกเข้าไปในพื้นที่มิติ เหลือบมองดูนาฬิกาที่แขวนบนผนัง ตั้งแต่ช่วยหยวนกุ้ยเฟยรักษาจนถึงตอนนี้ผ่านไปแล้วกว่าสองชั่วยาม
หากไม่ใช่เพราะร่างกายของหยวนกุ้ยเฟยอ่อนแอเกินไป คาดว่านางคงตื่นขึ้นมานานแล้วนางก้าวไปข้างหน้าแตะชีพจรของหยวนกุ้ยเฟยแล้วจึงกล่าวต่อว่า “หากไม่มีอะไรผิดพลาด หยวนกุ้ยเฟยจะตื่นขึ้นในไม่ช้า”ในตอนนี้ หวังมามาที่อิ่มหน าส าราญ เพิ่งจะงีบหลับไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ากุ้ยเฟยเหนียงเหนียงก าลังรับการรักษาอยู่นางเสียใจที่ไม่ได้อยู่ข้าง ๆ ในขณะท าการรักษา แม้แต่การเฝ้าอยู่ข้างนอกก็ยังไม่ได้ท าหวังมามารีบลุกขึ้นวิ่งมาที่ห้องของหยวนกุ้ยเฟยตอนนี้เฮ่อจือหร่านไม่ได้ช่วยรักษาหยวนกุ้ยเฟยแล้ว และคิดว่าหวังมามาอาจจะมาในไม่ช้า ดังนั้นประตูห้องจึงไม่ได้ปิดไว้อีกต่อไปแม้ว่าหวังมามาจะเป็นห่วงหยวนกุ้ยเฟย แต่นางก็ไม่ได้ผลีผลามเปิดประตูเข้าไป แต่เคาะประตูสองสามครั้
