ง“คุณชายเก้า ฮูหยินเก้า อาการของกุ้ยเฟยเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ข้าเข้าไปได้หรือไม่?”โม่จิ่วเยี่ยเปิดประตูห้อง“หวังมามาเข้ามาเถิด อาการของกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงนั้นมั่นคงแล้ว ต่อไปให้นางดื่มน ้าอุ่นเพื่อชุ่มคอก่อน จากนั้นค่อย ๆ ลองกินอาหาร”
นี่คือสิ่งที่เฮ่อจือหร่านเพิ่งพูดไป โม่จิ่วเยี่ยกล่าวทวนให้หวังมามาฟังเมื่อหวังมามาได้ยินว่ากุ้ยเฟยเหนียงเหนียงไม่มีอันตรายถึงชีวิตนางก็ตื้นตันใจจนดวงตาแดงก ่าอีกครั้งอาจเป็นเพราะเพิ่งทานอิ่ม การเดินของนางจึงมั่นคงขึ้นมากหวังมามารีบก้าวมาที่ข้างเตียง มองดูหยวนกุ้ยเฟยอย่างละเอียดแล้วร้องไห้น ้าตาไหลพรากอีกครั้ง“สีหน้าของกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงดูดีขึ้นมาก ไม่ได้ซีดเซียวเหมือนก่อนหน้านี้…”ทันใดนั้น นางก็คุกเข่าลงต่อหน้าเฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยพร้อมกับโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรงถึงสามครั้งโดยไม่รอให้ใครได้พูดอะไร“ข้าขอบพระคุณคุณชายเก้าและฮูหยินเก้านัก”แม้ว่าเฮ่อจือหร่านจะข้ามเวลามาอยู่ในร่างนี้เป็นเวลากว่าหนึ่งปีแล้ว แต่นางยังคงไม่คุ้นชินกับธรรมเนียมของคนโบราณที่ชอบคุกเข่าโขกศีรษะกันบ่อย ๆ เช่นนี้เพียงแต่เมื่อครู่นี้ นางและโม่จิ่วเยี่ยยืนอยู่ห่างจากหวังมามาพอสมควร จึงไม่ทันได้ห้ามนางไว้ในตอนนี้เฮ่อจือหร่านได้สติกลับมาแล้ว จึงรีบเข้าไปพยุงนางขึ้น
“หวังมามาไม่ต้องเกรงใจ นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ข้าท าได้เท่านั้น”หวังมามาจับมือเฮ่อจือหร่านแล้วลุกขึ้นนางยืนไ
