บทที่ 509 ไม่จาเป็ นต้องมีใครมาเดินบนเส้นทางสู่ยมโลกกับข้า
หลังจากฟังค าพูดของขันทีหลิว เฮ่อจือหร่านก็ตระหนักได้ถึง บางสิ่ง
ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเขาไม่พบข้ารับใช ้แม้แต่คนเดียวตอน เข้ามาในจวน
แน่นอนว่าท่านพ่อคงคาดการณ์ไว้แล้วว่าจักรพรรดินีจะท าอะไร ในที่สุด เพื่อไม่ให้เหล่าข้ารับใช ้ต้องมาเดือดร ้อน เขาจึงไล่ทุกคน ออกไปก่อนหน้านี้
ลุงเฟิงเป็ นข้อยกเว้น เขาจงรักภักดีต่อท่านพ่ออย่างสุดหัวใจ แม้ รู ้ว่าจะต้องตาย ก็ไม่คิดจะหนีไปคนเดียวเพื่อเอาชีวิตรอด
ดังคาด เฮ่อเยวียนหมิงหัวเราะลั่น
“ฮ่าๆๆๆๆ… ข้ารู ้ว่าวันนี้ต้องมาถึง ดังนั้นข้าจึงส่งครอบครัวและข้า รับใช ้ทั้งหมดออกไปล่วงหน้าแล้ว แม้ข้าจะตาย ก็ไม่จาเป็ นต้องมีใคร มาเดินบนเส้นทางสู่ยมโลกกับข้า”
“เจ้า… เจ้าบังอาจนัก!!” ขันทีหลิวไม่คิดว่าเสนาบดีเฮ่อจะทาเรื่อง ถึงขนาดนี้ ก่อนที่เขาจะออกมาปฏิบัติหน้าที่ จักรพรรดินีได้กาชับไว้ ว่า เสนาบดีเฮ่อเป็ นคนดื้อรั้น หากเขาไม่กลัวตาย ก็ให้ใช ้ครอบครัว ของเขามาข่มขู่
ใครจะรู ้ว่าอีกฝ่ายได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว
แบบนี้เขาจะมีอะไรมาข่มขู่อีกฝ่ายได้
ขันทีหลิวกลอกตาไปมา ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้
“เจ้าอย่าลืมว่า บุตรสาวของเจ้ายังอยู่ที่ซีเป่ ย เพียงแค่ จักรพรรดินีตรัสคาเดียว ส่งคนออกไปหนึ่งกอง เจ้าคิดว่านางจะยังมี โอกาสรอดชีวิตหรือไม่”
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ เฮ่อจือหร่านก็ไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป
