สิ่งที่ทาให้นางรู ้สึกโล่งใจคือทันทีที่ก้าวเข้าสู่เรือนหน้า นางก็เห็น แสงสว่างในห้องหนังสือ เฮ่อจือหร่านรู ้สึกว่าหัวใจที่เคยหนักอึ้งเบาลง บ้างแล้ว
แต่สิ่งที่ยังคงทาให้นางรู ้สึกประหลาดใจคือ แม้ว่าท่านพ่อจะ ซื่อสัตย์สุจริตมาโดยตลอด แต่ค่าใช ้จ่ายในบ้านก็ไม่เคยขาดแคลน
ข้ารับใช ้ในจวนเสนาบดีอาจจะมีไม่มากเท่ากับตระกูลขุนนางอื่น แต่ก็ยังคงเห็นพวกเขาอยู่บ่อย ๆ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในคืนนี้ นางเข้ามาในจวนเสนาบดีแล้วอย่าง น้อยหนึ่งก้านธูป อย่าว่าแต่ยามเฝ้ าประตูเลย แม้แต่คนเดินยามก็ยัง ไม่เห็น
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ด้วยความสงสัยในใจ สองสามีภรรยาจึงเดินเข้ามาราวกับเข้าสู่ ดินแดนไร ้ผู้คน ตลอดทางไม่มีอุปสรรคใด ๆ และไม่ต้องหลบหลีก ผู้ใด จนมาถึงด้านนอกห้องหนังสือโดยตรง
เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ที่หน้าประตู เฮ่อจือหร่านจึงถอนหายใจด้วย ความโล่งอกเสียที
คนผู้นั้นคือผู้ติดตามของท่านพ่อ นางเรียกเขาว่าลุงเฟิงมาตั้งแต่ เด็ก
ลุงเฟิงมีอายุใกล้เคียงกับเสนาบดีเฮ่อ เขารับใช ้อยู่ข้างกายท่าน เสนาบดีมาตั้งแต่เด็ก และเป็ นคนที่ท่านเสนาบดีไว้วางใจมากที่สุด
เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยมองสารวจรอบ ๆ ก่อนจะเดินไปที่ประตู ห้องหนังสือ
แม้ลุงเฟิงจะไม่มีวรยุทธ ์ แต่เขาเป็ นคนจริงจัง
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาจึงเอ่ยถามเสียงดังว่า “ใคร?”
“ลุงเฟิง ข้าเอง” เฮ่อจือหร่านรีบตอบ
