“คุณหนู?” เสียงนี้ลุงเฟิงคุ้นเคยเป็ นอย่างดี คุณหนูเป็ นคนที่เขา เฝ้ าดูการเติบโตมาตั้งแต่เด็ก
“ลุงเฟิง ท่านพ่ออยู่ในห้องหนังสือหรือไม่?”
เสียงสนทนานอกห้องหนังสือดังพอสมควร เสนาบดีเฮ่อที่อยู่ข้าง ในก็ได้ยินเช่นกัน เขาไม่แน่ใจว่าตนเองหูแว่วไปหรือไม่ ถึงกับได้ยิน เสียงของบุตรสาวตัวเอง
ยังไม่ทันที่ลุงเฟิงจะตอบ เสนาบดีเฮ่อก็รีบผลักประตูห้องหนังสือ ออกมาก่อนแล้ว
เมื่อเขาอาศัยแสงจันทร ์มองไปที่เงาร่างสองคนข้างหน้า เขาก็ ชะงักค้างไปทันที
เสียงนั้นเป็ นของหร่านหร่านจริง ๆ แต่เห็นได้ชัดว่าเป็ นผู้ชายสอง คน
“พวกเจ้าเป็ นใครกันแน่? ท าไมถึงแอบอ้างเป็ นบุตรสาวของข้า?”
เฮ่อจือหร่านสามารถบอกได้ว่าน้าเสียงของท่านพ่อตอนพูด ไม่ได้สงบนิ่งเช่นนั้น
“ท่านพ่อ ข้าคือหร่านหร่านเอง เพื่อเข้าเมือง ข้าและสามีได้ ปลอมตัวเล็กน้อย”
ขณะพูด เฮ่อจือหร่านอาศัยความมืด หยิบทิชชูเปียกแผ่นหนึ่ง ออกมาจากพื้นที่มิติ รีบเช็ดเครื่องแต่งหน้าบนใบหน้าออกอย่าง รวดเร็ว จากนั้นก็สยายผม เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงอย่างสมบูรณ์
ในขณะนั้น ลุงเฟิงก็ถือโคมไฟเดินเข้ามาใกล้
ภายใต้แสงสว่างของโคมไฟ ท่านเสนาบดีเฮ่อในที่สุดก็มองเห็น บุคคลตรงหน้าได้ชัดเจน
เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย เสียงที่เคยดูน่าเกรงขามในความ ทรงจ าของเฮ่อจือหร่านก็หายไป
“เป็ นหร่านหร่านจริง ๆ พ่อคิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้พบเจ้า อีกแล้ว…”
