เมื่อเห็นท่านพ่อเป็ นเช่นนั้น น้าตาของเฮ่อจือหร่านก็เอ่อคลอ
นางก้าวเข้าไปประคองแขนของท่านพ่อ “ท่านพ่อ ระวังมีคนแอบ ฟังอยู่ข้างนอก พวกเราเข้าไปคุยกันข้างในเถิด”
เสนาบดีเฮ่อตื่นเต้นเกินไปที่ได้เห็นลูกสาว จนลืมไปชั่วขณะว่า พวกเขายังยืนอยู่ข้างนอก
เมื่อเดินตามท่านเสนาบดีเฮ่อเข้าไปในห้องหนังสือ ลุงเฟิงก็ทา หน้าที่เฝ้ าอยู่ข้างนอกอย่างซื่อสัตย์
ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกสาหรับเฮ่อจือหร่าน เพราะนาง ได้รับความทรงจาและความรู ้สึกทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิม
ทุกอย่างในห้องหนังสือยังคงเหมือนกับในความทรงจ าของนาง เพียงแต่บนโต๊ะที่เคยมีเอกสารราชการกองหนาวางอยู่ วันนี้กลับไม่มี
ในขณะที่นางกาลังสงสัยอยู่นั้น โม่จิ่วเยี่ยก็ค้อมคานับให้กับ เสนาบดีเฮ่อแล้ว
“คารวะท่านพ่อตา”
ท่านเสนาบดีเฮ่อนึกขึ้นได้ว่า คนที่มาพร ้อมกับบุตรสาวของตน อาจจะเป็ นบุตรเขย เพียงแต่เมื่อครู่นี้ความสนใจของเขาทั้งหมดอยู่ที่ เฮ่อจือหร่าน จึงไม่ได้พิจารณาโม่จิ่วเยี่ยอย่างละเอียด
ตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยได้ค้อมคานับและเอ่ยปากทักทายด้วยตนเอง เขา จึงเริ่มพิจารณาอย่างละเอียด
โม่จิ่วเยี่ยยังไม่ได้ล้างเครื่องแต่งหน้าออก เฮ่อจือหร่านรีบอธิบาย ว่า “ท่านพ่อ ข้าและสามีแต่งกายเช่นนี้เพื่อความสะดวกในการเข้า เมืองเท่านั้น”
ถึงแม้นางจะไม่พูด ท่านเสนาบดีเฮ่อก็ยังจาเสียงของโม่จิ่วเยี่ยได้
